Meet Joe's Blog » Travel & All Delicous

Unimpress with Nongkhai Pa Su

joe — Wed, 29 Apr 2009 00:19:55 +0000

โดยปกติแล้วผมแทบจะไม่แตะผักสดเลยยกเว้นอาหารเวียดนาม อาทิตย์ที่ผ่านมาระหว่างทางกลับบ้านบนต้นทางเส้นถนนกัลปพฤกษ์ มุ่งหน้ากำนันแม้น ในวันฝนตกซึ่งค่อนข้างหนัก หันไปทางซ้ายเหลือบเห็นร้านอาหารเวียดนามขึ้นป้ายใหญ่อยู่ริมถนนเลยจอดแวะลองสักหน่อย ถือว่าหลบฝนแล้วลองชิมร้านใหม่ๆดูบ้าง

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

เปิดเมนูมา ราคาอาหารก็ถือว่าทั่วๆไป ครับจะมีแพงสุดโต่งหน่อยก็คือ ไข่กระทะที่ราคา 60 บาททั้งๆที่ไม่ได้มีการทำหรือว่าเครื่องปรุงอะไรยุ่งยากเลย อืมมมม

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

แต่ที่ประหลาดสุดตั้งแต่ทานอาหารเวียดนามมาในหลายๆร้าน นั่นก็คือผักครับ ปกติร้านอาหารเวียดนาม หรือจะอาหารอีสานที่มีขายแหนมเนืองนั้น ทุกร้านที่ผมไปทาน ขอผักได้ฟรีครับ แต่ว่าร้านนี้หุๆ 25 บาท ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

ในเมนูนี่เปิดมา โอ้โห ต้องอร่อยแน่ๆเลยครับ สารพัดการการันตี

มาดูเมนูที่ผมสั่งไปกันบ้างครับ

- แหนมเนืองชุดใหญ่

สำหรับแหนมเนืองนั้นก็ถือว่าปกติครับ รสชาติดี เครื่องเคียงมีขนมจีนมาด้วย เพียงแต่ว่าแป้งที่ให้มานั้นแช่มาแล้วและกองรวมๆอยู่ในจานแหนมทำให้หยิบลำบาก ถ้าเป็นคนกินช้ามันก็จะเละอืดครับ

- ไข่กระทะ

อันนี้ถือว่ารสชาติไม่ได้เรื่องเลย เหมือนกินไข่ดาว ไม่ได้หอมเนยใดๆเลย แถมราคาแพงมาก 60 บาท มีไข่สองใบ เครื่องที่ราดมาบนไข่ก็น้อย ขนมปังก็แข๊ง

- เปาะเปี้ยทอด

รสชาติไม่ได้เรื่องอีกเช่นกัน สู้เปาะเปี้ยที่ขายริมทางสามอัน 20 ไม่ได้ ใส้ไม่อร่อย แป้งก็ไม่อร่อย

- ก๋วยจั้บญวณ

อันนี้เฉยๆครับ รสชาติพอทานได้ ส่วนนึงอาจจะมาจากรสที่กลางๆ ทำให้เราปรุงเป็นรสที่เราชอบได้

โดยสรุป ซึ่งอันนี้เป็นประสบการณ์ส่วนตัวนะครับ ใครไปกินแล้วอร่อยอาจจะต่างกรรมต่างวาระก็ได้ แต่สำหรับผมแล้วไม่มีรอบที่สองเป็นอย่างแน่นอน สาเหตุหลักๆก็เนื่องมาจากรสชาติครับ ไม่ถูกปากซักเท่าไหร่ ทำให้รู้เลยว่าพวกสารพัดตราการันตีนั้นเชื่อไม่ได้อย่างเด็ดขาด บรรยากาศของร้านนั้นแมลงวันก็เยอะ มีเด็กคอยถือไม้ตีแมลงวัน ผัวะๆๆ อยู่ตลอด ที่สำคัญตีตายบนโต๊ะแล้วก็แค่เอากระดาษหยิบแมลงวันไปทิ้ง เห็นแล้วเข้าใจเลยครับว่าทำไมไปกินอาหารข้างนอกแล้ว เวลากระเด็นออกนอกจานถึงไม่ควรหยิบขึ้นมากิน ถ้าต้องทานอาหารเวียดนาม หรือแนะนำใครไปทานอาหารเวียดนำแล้วหละก็ ผมก็ยังแนะนำเป็นร้านงอนหลำตรงที่เลย ม เกษตร ขึ้นไปดีกว่า อร่อยกว่ากันเยอะครับ

People who looked at this item also looked at…

Run away to PranBuri : IL Mare Resort

joe — Tue, 07 Apr 2009 05:21:16 +0000

หลังจากนอนซมกับการโดนไข้หวัดเล่นงานอยู่สองวัน + ไปอุดฟันเนื่องจากฟันแตกมาในวันศุกร์ วันเสาร์ที่ผ่านมาตื่นปุ๊บก็บึ่งรถหนีความวุ่นวายของ กทม ไปที่จังหวัดประจวบฯ กันแบบไม่มีการวางแผนกันมาก่อน ตอนแรกกะว่าถ้าไม่มีที่พักก็ถือว่าขับรถเล่น ไปกลับประมาณ 400 กิโลเมตรได้ แต่โชคดีที่ไปได้ที่พักแบบบังเอิญที่ IL Mare Resort ที่ปราณบุรี เหตุที่เลือกเข้าไปถามว่ามีห้องพักมั้ย ก็เพราะชื่อของรีสอร์ทนี้อย่างเดียวเลยครับ ชื่อเหมือนหนังเกาหลีที่เข้าฉายในปี 2000 พอแวะเข้าไปถามก็มีห้องให้เลือกสองห้อง แน่นอนว่าตัดสินใจเลือกแทบจะทันทีเลยกับ ห้องนับดาว ถึงราคานั้นจะแพงไปนิดก็ตาม (4,400 บาท ต่อคืน)

IL Mare Resort : PranBuri

ก็นับเป็นครั้งแรกในการเปลี่ยนที่นอนมานอนที่ปราณบุรี กับรีสอร์ทที่เพิ่งเปิดได้ประมาณ 6 เดือน โดยพื้นที่ของรีสอร์ทนี้ก็อยู่ติดริมหาดเลยครับ บนเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ครึ่ง พร้อมด้วยสระว่ายน้ำ ฟิตเนส และห้องสตีม แต่ว่าด้วยการออกแบบที่โปร่งสบาย สวยงาม และบรรยากาศที่ร่มรื่น เจ้าของรีสอร์ทก็เป็นกันเองดีมาก (“ไฮเนเก้น หน่อยมั้ยพี่เลี้ยงเอง” “พอดีผมไม่ดื่มอะครับพี่ อิอิ”) ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ในการมาพักผ่อนต่างจังหวัดช่วงเสาร์-อาทิตย์ ที่ดีทีเดียว

IL Mare Resort : Nub Dow Room

ตามรูปด้านบนเนี่ยแหละครับที่ชื่อว่าห้องนับดาวเพราะว่าหลังคาด้านบนนั้นสามารถเลื่อนออกมาได้ เอาไว้นอนดูดาวหรือพระจันทร์ตอนกลางคืน ช่างโรแมนติคจริงๆ อิอิ แต่คืนที่ผมไปเนี่ยดันเป็นช่วงฝนตกเมฆเยอะเหลือเกิน เลยไม่ได้เปิดออกมาใช้งาน

PranBuri : Kao Ka Lok

แถมรูปชายหาดแถวเขากะโหลกไว้ให้ดูกันอีกรูปหนึ่ง ซึ่งความจริงถ่ายไว้เยอะมาก ถ้าใครสนใจก็ตามลิงค์ด้านล่างไปดูกันใน Gallery ได้เลยครับ

งานนี้ก็นับว่าเป็นอีกสองวันหนึ่งคืนที่ได้พักผ่อน เปลี่ยนที่นอน ถ่ายรูป ขับรถเล่น ที่สำคัญทำสถิติในการขับแบบประหยัดน้ำมันมากมาย เพราะอัตราสิ้นเปลืองในทริปนี้นั้นอยู่ที่ 16.16 กิโลเมตร/ลิตร เองครับ ใครที่สนใจจะเปลี่ยนบรรยากาศเพื่อไปพักผ่อนริมทะเลที่ไม่วุ่นวาย เงียบสงบ พร้อมบรรยากาศสวยๆของรีสอร์ทแบบที่ผมไปพัก ปราณบุรี และ IL Mare Resort ก็ถือเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่น่าสนใจทีเดียว

ข้อมูลเพิ่มเติม

[IL Mare Resort : PranBuri]

[PranBuri @ IL Mare Resort : Photo by: Joe] สำหรับใครที่อยากดูรูปเพิ่มเติมก็คลิกที่ Link ด้านซ้ายมือครับ

People who looked at this item also looked at…

A journey to Ban Pa Ngam

joe — Sat, 14 Mar 2009 16:10:05 +0000

นานทีปีหนจะได้มีโอกาสลาพักร้อนกับชาวบ้านเค้าซักที แต่ว่าปีนี้นั้นลากันตั้งแต่ต้นปีซะเลยหลังจากเจอเรื่องเครียดๆมามากมาย ก็ได้มีโอกาสเปลี่ยนที่นอนไปนอนกันท่ามกลางป่าเขากัน เนื่องจากส่วนตัวชอบภูเขามากกว่าทะเล ถึงแม้จะมีหลายคนทักท้วงว่าจะหนีร้อนที่ราบ ไปร้อนที่สูงก็ตาม อิอิ หลังจากโทรเช็คเรียบร้อยแล้วก็ได้ที่พักแน่นอนที่บ้านผางามรีสอร์ทที่อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี ระยะทางจากบ้านผมที่รังสิต-นครนายก คลองสามเดินทางไปก็ประมาณ 190 กิโลเมตรได้ ขับไปได้เหลืออีกประมาณ 75 กิโลเมตรก็เจอด่านครับ ความจริงเจอมาหลายด่านมากตลอดทาง แต่ด้านนี้นั้นโดนเรียกเข้าให้เนื่องจากขับรถเกินความเร็วที่กำหนด ก็รับทราบและเปรียบเทียบปรับ ณ จุดนั้นเลย สะดวกดีครับไม่ต้องเสียเวลาโดนยึดใบขับขี่ฮ่าๆ เราผิดจริงก็ยอมรับและจ่ายค่าปรับ ทุกอย่างก็ราบรื่นดี

มาถึงที่พักก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่า ที่นี่นั้นเท่าที่อ่านจากในเวปและข้อมูลที่ท่านอื่นๆไปเที่ยวมา ดูแล้วจะเน้นเรื่องของกิจกรรม Adventure ซะส่วนใหญ่ แต่สำหรับผม หุๆ ขอเปลี่่ยนที่นอนเพื่อหลบภาระความเครียด เอาตัวเองออกจากปัญหาที่ทำงานก่อนดีกว่า กิจกรรมอื่นๆค่อยว่ากันที่หลัง ซึ่งที่พักก็มีให้เลือกมากมายหลายแบบครับ แต่ผมขอเลือกแบบที่เป็นบ้านเดี่ยวๆ แล้วก็ไกลนิดนึงเผื่อจะได้พักแบบสงบๆ ก็ได้มาเป็นบ้านพราวหมอกครับ อยู่เกือบหลังสุดท้าย

บ้านพราวหมอก 2

อย่างที่เห็นกันในรูปด้านบนเนี่ยแหละครับบ้านพราวหมอกที่ผมพัก งานนี้ก็ถือว่าพักผ่อนจริงๆครับ เพราะพอเข้าห้องปุ๊บก็หลับปั้บ ตื่นอีกทีก็ปาเข้าไปเกือบทุ่ม ก็เดินไปทานอาหารเย็น กลับมาก็ดูหนังแล้วก็หลับต่อ ตื่นอีกทีก็สายเลยครับเก้าโมงกว่านู่น ทาง Reception ก็โทรมาปลุกว่า เหลือห้องผมห้องเดียวแล้วจะทานอาหารเช้าหรือเปล่า ซึ่งพนักงานที่นี่ก็บริการดีมากครับ ยกอาหารเช้ามาให้ทานถึงที่ห้องเลย

บรรยากาศหลังห้องพราวหมอก

ใครที่สนใจจะหลีกหนีความวุ่นวายในเมืองมาหาที่สงบๆพักโดยที่ไม่ต้องเดินทางไกลมาก ผมว่าที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะครับ เงียบสงบดีจริงๆ อาจจะเป็นเพราะผมมาช่วงวันพฤหัส-ศุกร์ก็ได้ ถ้ามาเจอช่วงที่คนมาจัดกิจกรรมกัน อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะได้สัมผัสบรรยากาศแบบเดียวกับผมหรือเปล่า แต่สำหรับผมในการมาทริปครั้งนี้ เรียกได้ว่าเป็นการพักผ่อนจริงๆ เพราะกิน นอน ดู DVD อย่างเดียวเลย หุๆ

ข้อมูลเพิ่มเติม [บ้านผางาม อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี]

People who looked at this item also looked at…

Rising Sun at Kao-Khor

joe — Wed, 17 Dec 2008 06:59:27 +0000

หลังจากเมื่อวานเกริ่นเรื่องเขาค้อที่ไปมานิดหน่อยแล้ว ถ้าไม่มีภาพถ่ายมาให้ดูก็คงกระไรอยู่ งานนี้ลงทุนตื่นเช้าขึ้นมาตั้งแต่ 6 โมงมายืนรอพระอาทิตย์ขึ้น รอไปหนาวไปเพราะลมค่อนข้างแรง ถึงแม้จะไม่มีวิวประกอบทางฝั่งที่พระอาทิตย์ขึ้นมากนัก

rising sun at kao khor (The Darkest Night)

ถ้าใครเคยดู Batman, The Dark Knight จะมีประโยคนึงที่บอกไว้ว่า เวลาที่มืดที่สุด ก็คือช่วงเวลาก่อนที่พระอาทิตย์นั้นจะขึ้น คงเป็นแบบด้านบนแหละครับ กับอีกด้านหนึ่งที่ถ่ายก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นมา ด้านมุมซ้ายบนที่เป็นจุดสีขาวก็คือพระจันทร์หลังจากคืนที่จันทร์เต็มดวงใหญ่ที่สุดนั่นเอง

rising sun at kao khor (Morning Sun Shine)

ส่วนรูปที่สองนี้ก็เป็นช่วงที่พระอาทิตย์เริ่มพ้นสันเขาขึ้นมาทอประกายในเช้าวันใหม่ครับ ก็ถือว่าคุ้มกับการไปทริปปีใหม่ของบริษัทในเครืออย่างมากมาย ที่ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมต่างๆ ทำบุญ และยังได้ถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันที่กลับกรุงเทพอีกด้วย

ป.ล. ขอใส่ Watermask กับรูปหน่อยนะครับเพราะโดนก๊อปรูปไปเวปอื่นหลายอันแล้ว หุๆ

People who looked at this item also looked at…

A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro

joe — Mon, 27 Oct 2008 02:46:59 +0000

เนื่องจากมีพี่ที่ออฟฟิสเกริ่นเกี่ยวกับร้านกาแฟน่านั่ง บรรยากาศดี ที่อยู่แถวบริเวณคลอง 6 เส้นรังสิต-นครนายกไว้ ประจวบเหมาะกับเมื่อเสาร์ที่ผ่านมาได้พาขี้ฝุ่นไปอาบน้ำแล้วทำให้มีเวลาว่างพอประมาณสองชั่วโมงก่อนที่จะมารับเจ้าเหมียวน้ำหนัก 5.45 กิโลกรัมกลับบ้าน (น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว) จากการดูเวปไซต์ของทางร้านที่มีชื่ออันน่าสนใจว่า “A cup of trees” ก็พอจะหาไม่ยาก

จึงตัดสินใจขับรถจากคลีนิคที่ส่งเจ้าขี้ฝุ่นไปอาบน้ำบริเวณคลอง 2 ไปยังที่ตั้งของร้านบริเวณคลอง 6 เพื่อพิสูจน์ว่ากาแฟและเค้ก รวมถึงบรรยากาศของร้านจะเป็นไว้อย่างที่โฆษณากันหรือเปล่า ซึ่งเพียงแค่ประมาณ 20 นาทีจากคลอง 2 ในวันเสาร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่รถติดพอสมควรก็เป็นอันถึงที่หมายปลายทางกับร้านกาแฟ A cup of trees

ตามมาอ่านต่อกันได้เลยครับ กับบรรยากาศรอบๆร้านและเมนูกาแฟว่ารสชาติเป็นอย่างไร

มาดูที่การเดินทางกันก่อนดีกว่า เส้นทางที่จะมาที่ร้าน A cup of trees นั้นก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยครับ ขับตรงมาจากฟิวเจอร์พาร์ครังสิต ตรงมาเรื่อยๆ พอผ่านวงแหวนตรงบริเวณคลอง 5 ก็ขับตรงมาเรื่อยๆ ผ่าน BigC แล้วก็จะเห็นปั้ม Jet อยู่ซ้ายมือ ก็ชิดซ้ายรอไว้ได้เลยครับ เลยมาประมาณ 300 เมตรก็จะถึง ตลาดต้นไม้ธัญศิริ ก็เลี้ยวซ้ายเข้าได้เลย

ซึ่งตรงปากซอยเข้าตลาดและร้านนั้นก็จะมีป้ายนี้ตั้งอยู่ ฉะนั้นอย่าขับเลยนะครับ เลี้ยวซ้ายเข้าได้เลย (ซึ่งผมเลยไปแล้ว นึกว่าไปเลี้ยวเอาซอยข้างหน้า อิอิ)

ส่วนเรื่องสถานที่จอดรถนั้นก็ไม่ต้องห่วงครับ เลี้ยวจากปากซอยเข้ามานิดเดียว ด้านซ้ายมือก็จะมีลานโล่งให้จอดรถได้เพียบ ใกล้แล้วครับ อย่าเพิ่งใจร้อนกัน เดี่ยวจะพาเข้าร้านกันแล้ว พอดีเห็นฟ้าสวยเลยเก็บภาพมาอวดกันนิดนึง อิอิ

รูปที่อยู่ด้านบนก็จะเป็นทางเข้าครับ ซึ่งเข้าทางด้านข้าง บรรยากาศด้านนอกก็ร่มรื่นดีครับ เต็มไปด้วยต้นไม้แต่ก็แลดูเป็นระเบียบและตกแต่งได้ดี สมกับที่ติดตลาดขายต้นไม้เลยทีเดียว

แถมอีกหนึ่งมุมกับด้านข้างของร้าน (ฟ้าวันนั้นนี่สวยจริงๆครับ)

เกือบแล้วครับๆ ใกล้จะได้เห็นของกินกันแล้ว ตอนนี้มาถึงหน้าร้านแล้ว ซึ่งร้านก็ปิดเฉพาะวันจันทร์เท่านั้นครับ ส่วนเวลาเปิด-ปิดก็ดูตามรูปด้านบนได้เลย

มาแว้วววว เปิดประตูกันเข้ามาก็จะพบกับเคาเตอร์ที่เราจะได้สั่งเค้กและกาแฟทานกันซะที ซึ่งเมนูก็มีให้เลือกกันมากมายทีเดียว บอกตามตรงเลยว่าตาลายสั่งกันไม่ถูก ก็เลยเลือกเอาเมนูถ้วยโปรดมาทานกันกับ ม๊อคค่าร้อน และชีสเค้กหนึ่งชิ้น (เจ้าก้อนที่อยู่มุมขวาล่างของตู้แหละครับ แหะๆ จำชื่อไม่ได้)

Crop ภาพเมนูมาให้ดูส่วนหนึ่งครับ ซึ่งเมนูหนึ่งที่ตั้งชื่อได้เตะตาผมอยากมากเลยก็คือ Babycino ครับ เมนูนี้เด็กดื่มได้ ผู้ใหญ่ดื่มดี นั่นก็คือนมร้อนนั่นเอง อิอิ อีกเรื่องนึงที่ผมเห็นว่าเป็นประเด็นที่น่าสนใจก็คือ เรื่องของเมล็ดกาแฟที่ทางร้านนี้ใช้ เพราะว่าทางร้าน A cup of trees นี้ใช้เมล็ดกาแฟจากมูลนิธิแม่ฟ้าหลวงครับ ก็ดีเหมือนกัน ดีกว่าอุดหนุนเมล็ดกาแฟจากต่างชาติแล้วทำให้เสียดุลทางการค้า เพราะส่วนหนึ่งกาแฟที่ผมว่าอร่อยนั้น ไม่ใช่แค่ส่วนผสมครับ แต่คนชงนั้นต้องใส่สิ่งที่เรียกว่า “ใจ” ลงไปด้วย

สำหรับเมนูเค้กนั้นก็มีให้เลือกทานกันอยู่มากมายครับ น่ากินทั้งนั้น หุๆ (พิมพ์ไปน้ำลายสอไป) ซึ่งก็เป็นเค้กที่ทางร้านทำกันเองครับ ลองชิมดูผมว่ารสชาตินั้นใช้ได้ทีเดียว ดีกว่ากินเค้กของร้าน S&P เสียอีก

มาดูบรรยากาศภายในร้านกันบ้าง ซึ่งรูปแบบร้านนั้นออกแบบมาในแนว Retro Style น่านั่งมากเลยครับ เหมาะกับการจิบกาแฟไปนั่งอ่านหนังสือไป หรือว่านั่งคุยกันระหว่างคู่หนุ่มสาว ส่วนด้านหลังก็จัดเป็นสวนหย่อมมีน้ำพุ (แต่พอดีด้วยเวลาที่จำกัด จึงไม่สามารถเก็บภาพมาให้ชมกันได้) สำหรับพวกเกรียนมากันเป็นกลุ่มเฮฮาเสียงดัง ผมไม่แนะนำเลยครับไปสยามน่าจะเหมาะกว่า เดี่ยวจะไปทำลายบรรยากาศสวยๆของทางร้านเค้า

เป็นอย่างไรกันบ้างครับกับ A Cup of Trees ไม่ว่าผมจะรีวิวไว้อย่างไรก็ตามยังไงถ้าอยากจะสัมผัสรสชาติหรือว่าบรรยากาศนั้น คงต้องไปสัมผัสกันด้วยตัวเองนะครับ ส่วนตัวผมก็ได้ร้านกาแฟอีกหนึ่งร้านที่เอาไว้หลีกหนีความวุ่นวายของชีวิตในเมือง ไปนั่งจิบกาแฟและทานเค้กอร่อยๆแบบชิวๆพร้อมกับหนังสือเล่มโปรด ไม่แน่ครั้งต่อไปผมอาจจะไปนั่ง Up Blog นี้ที่ A Cup of Trees ก็เป็นได้

ป.ล. ตอนแรกที่เข้าไปก็เห็นป้ายห้ามถ่ายรูปแล้ว แต่ก็ลองขอดู ซึ่งก็ต้องขอขอบคุณพี่ๆทางร้าน A Cup of Trees มากครับที่เอื้อเฟื้อให้ถ่ายรูปได้

เวปไซต์ของทางร้าน [www.acupoftrees.com]

People who looked at this item also looked at…

Metal Plate X-Ray Message

joe — Mon, 20 Oct 2008 03:32:36 +0000

ตอนที่ผมเห็นสินค้าตัวนี้ครั้งแรกนี่ก็เกิดความอยากได้ขึ้นมาในทันที อันเนื่องมาจากช่วงนึงที่เดินทางบ่อยมากแล้วก็มักจะเจอประสบการณ์แปลกๆ ระหว่างการตรวจกระเป๋าก่อนการเดินทาง เช่นครั้งนึงตอนที่ไปมาเลย์เซียแล้วใส่ช๊อคโกแลตที่ซื้อมาไว้ในกระเป๋า ผลปรากฎว่าคนที่ตรวจดูจนกลายเป็นกระสุนปืนไปเฉยเลย ยังดีที่ช๊อคโกแลตนั้นซื้อในสนามบิน ไม่งั้นคงต้องแกะกล่องเปิดมากินให้ดู

อย่างที่เห็นในรูปด้านบนแหละครับ ไอเดียก็ง่ายมาก เพียงแค่แผ่นเหล็กฉลุเป็นข้อความ หรือว่าเป็นรูปธงชาติ ซึ่งพอใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วผ่านเครื่องสแกน คนที่อยู่หน้าจอก็คงจะเห็นข้อความนี้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าถ้าเป็นเมืองไทยเนี่ย อาจจะโดนข้อหาหมิ่นเจ้าหน้าที่กันเลยก็ได้ อิอิ

ข้อมูลเพิ่มเติม [Metal Plate X-Ray Message : Evan Roth]

People who looked at this item also looked at…

สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก

joe — Tue, 30 Sep 2008 06:46:28 +0000

where where is where where อย่าเพิ่งงงครับไม่ใช่ภาษาปะกิตอะไรหรอก ประมาณว่า ไหนๆก็เขียนเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางในช่วงชีพจรลงเท้าของผมแล้ว อาทิตย์นี้ก็เลยจะหยิบเอาประสบการณ์ต่างๆที่ได้ผ่านพบมาในช่วงนั้นๆ มาเล่าให้ฟัง วันนี้ก็จะเป็นเรื่องของใต้หวันครับ

สำหรับใครที่จะไปใต้หวันนั้นก็ต้องขอวีซ่าส์เหมือนกันนะครับสำหรับคนไทย อันเนื่องมาจากนโยบายจีนเดียวของจีนแผ่นดินใหญ่ทำให้ประเทศไทยไม่มีสถานทูตใต้หวันอยู่ มีเพียงแต่ สำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเป (Taipei Economic and Cultural Office) ซึ่งอยู่ที่ตึก Empire ตรงถนนสาทร ครับใครที่จะไปขอวีซ่าส์ก็ลองโทรไปสอบถามข้อมูลได้ที่ 02-670-0200

ซึ่งแน่นอนว่า Landmark อย่างหนึ่งขอไต้หวันนั้นก็คือตึกที่สูงที่สุดในโลก 101 Building (ซึ่งอาจจะโดนแซงหน้าสถิติใหม่ในเร็วๆนี้) นอกจากตึกที่สูงที่สุดแล้วถ้าใครไปที่ใต้หวันอาจจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เตะตามากคือ ไอศครีม ที่เค้าก็ว่ากันว่ายาวที่สุดในโลกอีกเหมือนกัน ซึ่งหาซื้อได้ตามสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปในใต้หวัน เพียงแต่สำหรับรสชาติแล้ว บอกได้เลยครับว่าไม่อร่อยเลย จากการลิ้มลองรสชาติของเจ้าไอศครีมนี้ มันเหมือนกับน้ำแข๊งใส่สีแล้วใส่น้ำตาลยังไงยังงั้นเลยทีเดียว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะถ้าหวานมันเพราะนมเนี่ยคาดว่า มันคงไม่สามารถทำได้สูงขนาดนี้แน่ ฉะนั้นใครจะซื้อมารับประทานก็คงต้องทำใจเผื่อไว้นิดนึงนะครับ กับ 101 IceCream ที่ยาวววววที่สุดในโลก อิอิ

People who looked at this item also looked at…

สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”

joe — Mon, 29 Sep 2008 03:33:25 +0000

พอดีเพิ่งเดินทางกลับมาจากมาเลย์เซีย เลยหยิบเรื่องขำๆเกี่ยวกับอาหารการกิน + ฺBranding ในระดับชาติมาเขียนให้อ่านกัน สำหรับคนที่เข้าไปทานร้านอาหาร KFC แน่นอนว่าบนโต๊ะของทางร้านจะต้องมีซอสมะเขือเทศและซอสพริกอยู่ด้วย ซึ่งถ้าเป็นเมืองไทยก็จะเป็นแบบที่แบ่งออกมาจากถุงใหญ่อีกที แต่ KFC ที่มาเลย์เซียนั้นเป็นขวดแบบที่วางขายอยู่ตามซุปเปอร์มาเกตเลยครับ

แต่ข้อสังเกตุอย่างนึงนั้นคือนอกจากซอนมะเขือเทศ และซอสพริกแล้วยังมีเพิ่มมาอีกหนึ่งขวดนั่นคือ ซอสพริกไทยครับ อย่างที่รู้กันอยู่ในเรื่องของรสชาติของอาหารไทยที่ดังไปทั่วโลก โดยเน้นในเรื่องของความเผ็ดร้อนหรือว่า Hot & Spicy นั้น ซึ่งรสของซอสขวดนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ผมเองก็นึกว่าเป็นฝึมือของโรงงานในไทย + ความร่วมมือระดับชาติที่นำผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายฮาราลมาขายถึงมาเลย์เซีย แต่ที่ไหนได้ เมื่อพลิกที่ข้างขวดกลับเจอข้อความนี้ครับ “Product of Malaysia” เอชักยังไงๆเนี่ย ซอสพริกไทย แต่กลายเป็นผลิตภัณฑ์ประจำชาติมาเลย์ไปแล้ว ดีไม่ดี อีกหน่อยอาจจะเจอ “ข้าวหอมมะลิไทย” แต่เป็น “Made in U.S.A.” หรือว่า “Product of U.S.A.” ในอนาคตเร็วๆนี้ก็ได้ ถ้าผู้บริหารประเทศชาติยังมัวแต่อิงผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลักแล้วมานั่งตีกัน ให้บ้านใกล้เรือนเคียงเค้าแซงหน้าเราไป

Meet Joe's Blog » Travel & All Delicous

Unimpress with Nongkhai Pa Su

People who looked at this item also looked at…

Related items

Run away to PranBuri : IL Mare Resort

People who looked at this item also looked at…

Related items

A journey to Ban Pa Ngam

People who looked at this item also looked at…

Related items

Rising Sun at Kao-Khor

People who looked at this item also looked at…

Related items

A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro

People who looked at this item also looked at…

Related items

Metal Plate X-Ray Message

People who looked at this item also looked at…

Related items

สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก

People who looked at this item also looked at…

Related items

สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”

People who looked at this item also looked at…

Related items