Meet Joe’s Blog

 โดยปกติแล้วผมแทบจะไม่แตะผักสดเลยยกเว้นอาหารเวียดนาม อาทิตย์ที่ผ่านมาระหว่างทางกลับบ้านบนต้นทางเส้นถนนกัลปพฤกษ์ มุ่งหน้ากำนันแม้น ในวันฝนตกซึ่งค่อนข้างหนัก หันไปทางซ้ายเหลือบเห็นร้านอาหารเวียดนามขึ้นป้ายใหญ่อยู่ริมถนนเลยจอดแวะลองสักหน่อย ถือว่าหลบฝนแล้วลองชิมร้านใหม่ๆดูบ้าง เปิดเมนูมา ราคาอาหารก็ถือว่าทั่วๆไป ครับจะมีแพงสุดโต่งหน่อยก็คือ ไข่กระทะที่ราคา 60 บาททั้งๆที่ไม่ได้มีการทำหรือว่าเครื่องปรุงอะไรยุ่งยากเลย อืมมมม    แต่ที่ประหลาดสุดตั้งแต่ทานอาหารเวียดนามมาในหลายๆร้าน นั่นก็คือผักครับ ปกติร้านอาหารเวียดนาม หรือจะอาหารอีสานที่มีขายแหนมเนืองนั้น ทุกร้านที่ผมไปทาน ขอผักได้ฟรีครับ แต่ว่าร้านนี้หุๆ 25 บาท ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน   ในเมนูนี่เปิดมา โอ้โห ต้องอร่อยแน่ๆเลยครับ สารพัดการการันตี   มาดูเมนูที่ผมสั่งไปกันบ้างครับ – แหนมเนืองชุดใหญ่ สำหรับแหนมเนืองนั้นก็ถือว่าปกติครับ รสชาติดี เครื่องเคียงมีขนมจีนมาด้วย เพียงแต่ว่าแป้งที่ให้มานั้นแช่มาแล้วและกองรวมๆอยู่ในจานแหนมทำให้หยิบลำบาก ถ้าเป็นคนกินช้ามันก็จะเละอืดครับ – ไข่กระทะ อันนี้ถือว่ารสชาติไม่ได้เรื่องเลย เหมือนกินไข่ดาว ไม่ได้หอมเนยใดๆเลย แถมราคาแพงมาก 60 บาท มีไข่สองใบ เครื่องที่ราดมาบนไข่ก็น้อย ขนมปังก็แข๊ง – เปาะเปี้ยทอด รสชาติไม่ได้เรื่องอีกเช่นกัน สู้เปาะเปี้ยที่ขายริมทางสามอัน 20 ไม่ได้ [...]

หลังจากนอนซมกับการโดนไข้หวัดเล่นงานอยู่สองวัน + ไปอุดฟันเนื่องจากฟันแตกมาในวันศุกร์ วันเสาร์ที่ผ่านมาตื่นปุ๊บก็บึ่งรถหนีความวุ่นวายของ กทม ไปที่จังหวัดประจวบฯ กันแบบไม่มีการวางแผนกันมาก่อน ตอนแรกกะว่าถ้าไม่มีที่พักก็ถือว่าขับรถเล่น ไปกลับประมาณ 400 กิโลเมตรได้ แต่โชคดีที่ไปได้ที่พักแบบบังเอิญที่ IL Mare Resort ที่ปราณบุรี เหตุที่เลือกเข้าไปถามว่ามีห้องพักมั้ย ก็เพราะชื่อของรีสอร์ทนี้อย่างเดียวเลยครับ ชื่อเหมือนหนังเกาหลีที่เข้าฉายในปี 2000 พอแวะเข้าไปถามก็มีห้องให้เลือกสองห้อง แน่นอนว่าตัดสินใจเลือกแทบจะทันทีเลยกับ ห้องนับดาว ถึงราคานั้นจะแพงไปนิดก็ตาม (4,400 บาท ต่อคืน)     ก็นับเป็นครั้งแรกในการเปลี่ยนที่นอนมานอนที่ปราณบุรี กับรีสอร์ทที่เพิ่งเปิดได้ประมาณ 6 เดือน โดยพื้นที่ของรีสอร์ทนี้ก็อยู่ติดริมหาดเลยครับ บนเนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ครึ่ง พร้อมด้วยสระว่ายน้ำ ฟิตเนส และห้องสตีม แต่ว่าด้วยการออกแบบที่โปร่งสบาย สวยงาม และบรรยากาศที่ร่มรื่น เจ้าของรีสอร์ทก็เป็นกันเองดีมาก (“ไฮเนเก้น หน่อยมั้ยพี่เลี้ยงเอง” “พอดีผมไม่ดื่มอะครับพี่ อิอิ”) ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ในการมาพักผ่อนต่างจังหวัดช่วงเสาร์-อาทิตย์  ที่ดีทีเดียว      ตามรูปด้านบนเนี่ยแหละครับที่ชื่อว่าห้องนับดาวเพราะว่าหลังคาด้านบนนั้นสามารถเลื่อนออกมาได้ เอาไว้นอนดูดาวหรือพระจันทร์ตอนกลางคืน ช่างโรแมนติคจริงๆ [...]

นานทีปีหนจะได้มีโอกาสลาพักร้อนกับชาวบ้านเค้าซักที แต่ว่าปีนี้นั้นลากันตั้งแต่ต้นปีซะเลยหลังจากเจอเรื่องเครียดๆมามากมาย ก็ได้มีโอกาสเปลี่ยนที่นอนไปนอนกันท่ามกลางป่าเขากัน เนื่องจากส่วนตัวชอบภูเขามากกว่าทะเล ถึงแม้จะมีหลายคนทักท้วงว่าจะหนีร้อนที่ราบ ไปร้อนที่สูงก็ตาม อิอิ หลังจากโทรเช็คเรียบร้อยแล้วก็ได้ที่พักแน่นอนที่บ้านผางามรีสอร์ทที่อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี ระยะทางจากบ้านผมที่รังสิต-นครนายก คลองสามเดินทางไปก็ประมาณ 190 กิโลเมตรได้ ขับไปได้เหลืออีกประมาณ 75 กิโลเมตรก็เจอด่านครับ ความจริงเจอมาหลายด่านมากตลอดทาง แต่ด้านนี้นั้นโดนเรียกเข้าให้เนื่องจากขับรถเกินความเร็วที่กำหนด ก็รับทราบและเปรียบเทียบปรับ ณ จุดนั้นเลย สะดวกดีครับไม่ต้องเสียเวลาโดนยึดใบขับขี่ฮ่าๆ เราผิดจริงก็ยอมรับและจ่ายค่าปรับ ทุกอย่างก็ราบรื่นดี มาถึงที่พักก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่า ที่นี่นั้นเท่าที่อ่านจากในเวปและข้อมูลที่ท่านอื่นๆไปเที่ยวมา ดูแล้วจะเน้นเรื่องของกิจกรรม Adventure ซะส่วนใหญ่ แต่สำหรับผม หุๆ ขอเปลี่่ยนที่นอนเพื่อหลบภาระความเครียด เอาตัวเองออกจากปัญหาที่ทำงานก่อนดีกว่า กิจกรรมอื่นๆค่อยว่ากันที่หลัง ซึ่งที่พักก็มีให้เลือกมากมายหลายแบบครับ แต่ผมขอเลือกแบบที่เป็นบ้านเดี่ยวๆ แล้วก็ไกลนิดนึงเผื่อจะได้พักแบบสงบๆ ก็ได้มาเป็นบ้านพราวหมอกครับ อยู่เกือบหลังสุดท้าย อย่างที่เห็นกันในรูปด้านบนเนี่ยแหละครับบ้านพราวหมอกที่ผมพัก งานนี้ก็ถือว่าพักผ่อนจริงๆครับ เพราะพอเข้าห้องปุ๊บก็หลับปั้บ ตื่นอีกทีก็ปาเข้าไปเกือบทุ่ม ก็เดินไปทานอาหารเย็น กลับมาก็ดูหนังแล้วก็หลับต่อ ตื่นอีกทีก็สายเลยครับเก้าโมงกว่านู่น ทาง Reception ก็โทรมาปลุกว่า เหลือห้องผมห้องเดียวแล้วจะทานอาหารเช้าหรือเปล่า ซึ่งพนักงานที่นี่ก็บริการดีมากครับ ยกอาหารเช้ามาให้ทานถึงที่ห้องเลย ใครที่สนใจจะหลีกหนีความวุ่นวายในเมืองมาหาที่สงบๆพักโดยที่ไม่ต้องเดินทางไกลมาก ผมว่าที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะครับ เงียบสงบดีจริงๆ [...]

หลังจากเมื่อวานเกริ่นเรื่องเขาค้อที่ไปมานิดหน่อยแล้ว ถ้าไม่มีภาพถ่ายมาให้ดูก็คงกระไรอยู่ งานนี้ลงทุนตื่นเช้าขึ้นมาตั้งแต่ 6 โมงมายืนรอพระอาทิตย์ขึ้น รอไปหนาวไปเพราะลมค่อนข้างแรง ถึงแม้จะไม่มีวิวประกอบทางฝั่งที่พระอาทิตย์ขึ้นมากนัก ถ้าใครเคยดู Batman, The Dark Knight จะมีประโยคนึงที่บอกไว้ว่า เวลาที่มืดที่สุด ก็คือช่วงเวลาก่อนที่พระอาทิตย์นั้นจะขึ้น คงเป็นแบบด้านบนแหละครับ กับอีกด้านหนึ่งที่ถ่ายก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นมา ด้านมุมซ้ายบนที่เป็นจุดสีขาวก็คือพระจันทร์หลังจากคืนที่จันทร์เต็มดวงใหญ่ที่สุดนั่นเอง ส่วนรูปที่สองนี้ก็เป็นช่วงที่พระอาทิตย์เริ่มพ้นสันเขาขึ้นมาทอประกายในเช้าวันใหม่ครับ ก็ถือว่าคุ้มกับการไปทริปปีใหม่ของบริษัทในเครืออย่างมากมาย ที่ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมต่างๆ ทำบุญ และยังได้ถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันที่กลับกรุงเทพอีกด้วย ป.ล. ขอใส่ Watermask กับรูปหน่อยนะครับเพราะโดนก๊อปรูปไปเวปอื่นหลายอันแล้ว หุๆ Related items Earth, Viewed From Another Planet Please Take Photo (อยากให้ถ่ายรูป) The Art of Japanese Manhole Covers Clouds from Wind Turbines Be anyone you want to Be

เนื่องจากมีพี่ที่ออฟฟิสเกริ่นเกี่ยวกับร้านกาแฟน่านั่ง บรรยากาศดี ที่อยู่แถวบริเวณคลอง 6 เส้นรังสิต-นครนายกไว้ ประจวบเหมาะกับเมื่อเสาร์ที่ผ่านมาได้พาขี้ฝุ่นไปอาบน้ำแล้วทำให้มีเวลาว่างพอประมาณสองชั่วโมงก่อนที่จะมารับเจ้าเหมียวน้ำหนัก 5.45 กิโลกรัมกลับบ้าน (น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว) จากการดูเวปไซต์ของทางร้านที่มีชื่ออันน่าสนใจว่า “A cup of trees” ก็พอจะหาไม่ยาก จึงตัดสินใจขับรถจากคลีนิคที่ส่งเจ้าขี้ฝุ่นไปอาบน้ำบริเวณคลอง 2 ไปยังที่ตั้งของร้านบริเวณคลอง 6 เพื่อพิสูจน์ว่ากาแฟและเค้ก รวมถึงบรรยากาศของร้านจะเป็นไว้อย่างที่โฆษณากันหรือเปล่า ซึ่งเพียงแค่ประมาณ 20 นาทีจากคลอง 2 ในวันเสาร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่รถติดพอสมควรก็เป็นอันถึงที่หมายปลายทางกับร้านกาแฟ A cup of trees ตามมาอ่านต่อกันได้เลยครับ กับบรรยากาศรอบๆร้านและเมนูกาแฟว่ารสชาติเป็นอย่างไร Related items Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing รสชาติของ Millennium Falcon Unimpress with Nongkhai Pa Su สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”

ตอนที่ผมเห็นสินค้าตัวนี้ครั้งแรกนี่ก็เกิดความอยากได้ขึ้นมาในทันที อันเนื่องมาจากช่วงนึงที่เดินทางบ่อยมากแล้วก็มักจะเจอประสบการณ์แปลกๆ ระหว่างการตรวจกระเป๋าก่อนการเดินทาง เช่นครั้งนึงตอนที่ไปมาเลย์เซียแล้วใส่ช๊อคโกแลตที่ซื้อมาไว้ในกระเป๋า ผลปรากฎว่าคนที่ตรวจดูจนกลายเป็นกระสุนปืนไปเฉยเลย ยังดีที่ช๊อคโกแลตนั้นซื้อในสนามบิน ไม่งั้นคงต้องแกะกล่องเปิดมากินให้ดู อย่างที่เห็นในรูปด้านบนแหละครับ ไอเดียก็ง่ายมาก เพียงแค่แผ่นเหล็กฉลุเป็นข้อความ หรือว่าเป็นรูปธงชาติ ซึ่งพอใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วผ่านเครื่องสแกน คนที่อยู่หน้าจอก็คงจะเห็นข้อความนี้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าถ้าเป็นเมืองไทยเนี่ย อาจจะโดนข้อหาหมิ่นเจ้าหน้าที่กันเลยก็ได้ อิอิ ข้อมูลเพิ่มเติม [Metal Plate X-Ray Message : Evan Roth] Related items Fur Message Board Stop-Motion iPad Disassembly when iPad meet Blender Decorating Cables GorillaPod Goes Magnetic

where where is where where อย่าเพิ่งงงครับไม่ใช่ภาษาปะกิตอะไรหรอก ประมาณว่า ไหนๆก็เขียนเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางในช่วงชีพจรลงเท้าของผมแล้ว อาทิตย์นี้ก็เลยจะหยิบเอาประสบการณ์ต่างๆที่ได้ผ่านพบมาในช่วงนั้นๆ มาเล่าให้ฟัง วันนี้ก็จะเป็นเรื่องของใต้หวันครับ สำหรับใครที่จะไปใต้หวันนั้นก็ต้องขอวีซ่าส์เหมือนกันนะครับสำหรับคนไทย อันเนื่องมาจากนโยบายจีนเดียวของจีนแผ่นดินใหญ่ทำให้ประเทศไทยไม่มีสถานทูตใต้หวันอยู่ มีเพียงแต่ สำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเป (Taipei Economic and Cultural Office) ซึ่งอยู่ที่ตึก Empire ตรงถนนสาทร ครับใครที่จะไปขอวีซ่าส์ก็ลองโทรไปสอบถามข้อมูลได้ที่ 02-670-0200 ซึ่งแน่นอนว่า Landmark อย่างหนึ่งขอไต้หวันนั้นก็คือตึกที่สูงที่สุดในโลก 101 Building (ซึ่งอาจจะโดนแซงหน้าสถิติใหม่ในเร็วๆนี้) นอกจากตึกที่สูงที่สุดแล้วถ้าใครไปที่ใต้หวันอาจจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เตะตามากคือ ไอศครีม ที่เค้าก็ว่ากันว่ายาวที่สุดในโลกอีกเหมือนกัน ซึ่งหาซื้อได้ตามสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปในใต้หวัน เพียงแต่สำหรับรสชาติแล้ว บอกได้เลยครับว่าไม่อร่อยเลย จากการลิ้มลองรสชาติของเจ้าไอศครีมนี้ มันเหมือนกับน้ำแข๊งใส่สีแล้วใส่น้ำตาลยังไงยังงั้นเลยทีเดียว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะถ้าหวานมันเพราะนมเนี่ยคาดว่า มันคงไม่สามารถทำได้สูงขนาดนี้แน่ ฉะนั้นใครจะซื้อมารับประทานก็คงต้องทำใจเผื่อไว้นิดนึงนะครับ กับ 101 IceCream ที่ยาวววววที่สุดในโลก อิอิ Related items สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก” Unimpress with Nongkhai [...]

พอดีเพิ่งเดินทางกลับมาจากมาเลย์เซีย เลยหยิบเรื่องขำๆเกี่ยวกับอาหารการกิน + ฺBranding ในระดับชาติมาเขียนให้อ่านกัน สำหรับคนที่เข้าไปทานร้านอาหาร KFC แน่นอนว่าบนโต๊ะของทางร้านจะต้องมีซอสมะเขือเทศและซอสพริกอยู่ด้วย ซึ่งถ้าเป็นเมืองไทยก็จะเป็นแบบที่แบ่งออกมาจากถุงใหญ่อีกที แต่ KFC ที่มาเลย์เซียนั้นเป็นขวดแบบที่วางขายอยู่ตามซุปเปอร์มาเกตเลยครับ แต่ข้อสังเกตุอย่างนึงนั้นคือนอกจากซอนมะเขือเทศ และซอสพริกแล้วยังมีเพิ่มมาอีกหนึ่งขวดนั่นคือ ซอสพริกไทยครับ อย่างที่รู้กันอยู่ในเรื่องของรสชาติของอาหารไทยที่ดังไปทั่วโลก โดยเน้นในเรื่องของความเผ็ดร้อนหรือว่า Hot & Spicy นั้น ซึ่งรสของซอสขวดนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ผมเองก็นึกว่าเป็นฝึมือของโรงงานในไทย + ความร่วมมือระดับชาติที่นำผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายฮาราลมาขายถึงมาเลย์เซีย แต่ที่ไหนได้ เมื่อพลิกที่ข้างขวดกลับเจอข้อความนี้ครับ “Product of Malaysia” เอชักยังไงๆเนี่ย ซอสพริกไทย แต่กลายเป็นผลิตภัณฑ์ประจำชาติมาเลย์ไปแล้ว ดีไม่ดี อีกหน่อยอาจจะเจอ “ข้าวหอมมะลิไทย” แต่เป็น “Made in U.S.A.” หรือว่า “Product of U.S.A.” ในอนาคตเร็วๆนี้ก็ได้ ถ้าผู้บริหารประเทศชาติยังมัวแต่อิงผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลักแล้วมานั่งตีกัน ให้บ้านใกล้เรือนเคียงเค้าแซงหน้าเราไป Related items สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก Unimpress with Nongkhai [...]