เดี่ยวนี้วัฒนธรรมการดื่มกาแฟถ้าเปรียบเทียบกับสมัยผมเด็กๆนั้นเรียกได้ว่าต่างกันฟ้ากับเหวเลย จนในที่สุดกาแฟที่ผมคุ้นเคยนั้นก็ต้องกลายเป็นกาแฟโบราณไป ซึ่งสมัยนี้นั้นต้องเป็นกาแฟสด มีแบรนด์ เท่านั้นยังไม่พอ นอกเหนือจากรสชาติที่ต้องแข่งกันแล้ว ในเรื่องรูปแบบของร้าน หรือแม้แต่การตกแต่งหน้ากาแฟ ยังเป็นปัจจัยหนึ่งในการดึงดูดลูกค้าอีกด้วย

coffee kiss

เหมือนหัวข้อที่ผมเขียนไว้แหละครับ Coffee Kiss ก็อย่างที่เห็นกันในรูปด้านบน เพียงแต่ว่ากาแฟสองแก้วนี้คงดื่มไม่ได้แน่ๆ เพราะว่ามันเป็นงานศิลป์ที่ถูกรังสรรค์ขึ้นมาโดย Tsang Cheung Shing ซึ่งเป็นหนึ่งในคอลเล็คชั่นของ Hong Kong Museum of Art โดยแสดงอยู่ที่อาคารสนามบินที่เกาะฮ่องกงเนี่ยแหละครับ ถ้าคนชงกาแฟคนไหนสามารถเทกาแฟแล้วออกมาได้เป็นรูปแบบนี้จริงๆรับรองร้านคงเต็มไปด้วยคนแน่ๆ

ข้อมูลเพิ่มเติม [Coffee Kiss : moillusions]

People who looked at this item also looked at…

• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• ลองชิมชานมไข่มุกที่เมืองจีน
• Starbuck (จ่ายแพงกว่าทำไม)
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย

Related items

• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• Starbuck (จ่ายแพงกว่าทำไม)
• The Art of Japanese Manhole Covers
• Clouds from Wind Turbines
• Marilyn Monroe Painted in Paintballs

 โดยปกติแล้วผมแทบจะไม่แตะผักสดเลยยกเว้นอาหารเวียดนาม อาทิตย์ที่ผ่านมาระหว่างทางกลับบ้านบนต้นทางเส้นถนนกัลปพฤกษ์ มุ่งหน้ากำนันแม้น ในวันฝนตกซึ่งค่อนข้างหนัก หันไปทางซ้ายเหลือบเห็นร้านอาหารเวียดนามขึ้นป้ายใหญ่อยู่ริมถนนเลยจอดแวะลองสักหน่อย ถือว่าหลบฝนแล้วลองชิมร้านใหม่ๆดูบ้าง

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

เปิดเมนูมา ราคาอาหารก็ถือว่าทั่วๆไป ครับจะมีแพงสุดโต่งหน่อยก็คือ ไข่กระทะที่ราคา 60 บาททั้งๆที่ไม่ได้มีการทำหรือว่าเครื่องปรุงอะไรยุ่งยากเลย อืมมมม 

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

แต่ที่ประหลาดสุดตั้งแต่ทานอาหารเวียดนามมาในหลายๆร้าน นั่นก็คือผักครับ ปกติร้านอาหารเวียดนาม หรือจะอาหารอีสานที่มีขายแหนมเนืองนั้น ทุกร้านที่ผมไปทาน ขอผักได้ฟรีครับ แต่ว่าร้านนี้หุๆ 25 บาท ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน

ร้านอาหารหนองคาย ป้าสุ

ในเมนูนี่เปิดมา โอ้โห ต้องอร่อยแน่ๆเลยครับ สารพัดการการันตี

มาดูเมนูที่ผมสั่งไปกันบ้างครับ

- แหนมเนืองชุดใหญ่

สำหรับแหนมเนืองนั้นก็ถือว่าปกติครับ รสชาติดี เครื่องเคียงมีขนมจีนมาด้วย เพียงแต่ว่าแป้งที่ให้มานั้นแช่มาแล้วและกองรวมๆอยู่ในจานแหนมทำให้หยิบลำบาก ถ้าเป็นคนกินช้ามันก็จะเละอืดครับ

- ไข่กระทะ

อันนี้ถือว่ารสชาติไม่ได้เรื่องเลย เหมือนกินไข่ดาว ไม่ได้หอมเนยใดๆเลย แถมราคาแพงมาก 60 บาท มีไข่สองใบ เครื่องที่ราดมาบนไข่ก็น้อย ขนมปังก็แข๊ง

- เปาะเปี้ยทอด

รสชาติไม่ได้เรื่องอีกเช่นกัน สู้เปาะเปี้ยที่ขายริมทางสามอัน 20 ไม่ได้ ใส้ไม่อร่อย แป้งก็ไม่อร่อย

- ก๋วยจั้บญวณ

อันนี้เฉยๆครับ รสชาติพอทานได้ ส่วนนึงอาจจะมาจากรสที่กลางๆ ทำให้เราปรุงเป็นรสที่เราชอบได้

โดยสรุป ซึ่งอันนี้เป็นประสบการณ์ส่วนตัวนะครับ ใครไปกินแล้วอร่อยอาจจะต่างกรรมต่างวาระก็ได้ แต่สำหรับผมแล้วไม่มีรอบที่สองเป็นอย่างแน่นอน สาเหตุหลักๆก็เนื่องมาจากรสชาติครับ ไม่ถูกปากซักเท่าไหร่ ทำให้รู้เลยว่าพวกสารพัดตราการันตีนั้นเชื่อไม่ได้อย่างเด็ดขาด บรรยากาศของร้านนั้นแมลงวันก็เยอะ มีเด็กคอยถือไม้ตีแมลงวัน ผัวะๆๆ อยู่ตลอด ที่สำคัญตีตายบนโต๊ะแล้วก็แค่เอากระดาษหยิบแมลงวันไปทิ้ง เห็นแล้วเข้าใจเลยครับว่าทำไมไปกินอาหารข้างนอกแล้ว เวลากระเด็นออกนอกจานถึงไม่ควรหยิบขึ้นมากิน ถ้าต้องทานอาหารเวียดนาม หรือแนะนำใครไปทานอาหารเวียดนำแล้วหละก็ ผมก็ยังแนะนำเป็นร้านงอนหลำตรงที่เลย ม เกษตร ขึ้นไปดีกว่า อร่อยกว่ากันเยอะครับ

People who looked at this item also looked at…

• ลองชิมชานมไข่มุกที่เมืองจีน
• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• พาชิมอาหารเวียดนามที่ร้าน “งอนหลำ”
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย

Related items

• พาชิมอาหารเวียดนามที่ร้าน “งอนหลำ”
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”
• ระวังเข้าร้านผิด “ก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น”

เนื่องจากมีพี่ที่ออฟฟิสเกริ่นเกี่ยวกับร้านกาแฟน่านั่ง บรรยากาศดี ที่อยู่แถวบริเวณคลอง 6 เส้นรังสิต-นครนายกไว้ ประจวบเหมาะกับเมื่อเสาร์ที่ผ่านมาได้พาขี้ฝุ่นไปอาบน้ำแล้วทำให้มีเวลาว่างพอประมาณสองชั่วโมงก่อนที่จะมารับเจ้าเหมียวน้ำหนัก 5.45 กิโลกรัมกลับบ้าน (น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว) จากการดูเวปไซต์ของทางร้านที่มีชื่ออันน่าสนใจว่า “A cup of trees” ก็พอจะหาไม่ยาก

จึงตัดสินใจขับรถจากคลีนิคที่ส่งเจ้าขี้ฝุ่นไปอาบน้ำบริเวณคลอง 2 ไปยังที่ตั้งของร้านบริเวณคลอง 6 เพื่อพิสูจน์ว่ากาแฟและเค้ก รวมถึงบรรยากาศของร้านจะเป็นไว้อย่างที่โฆษณากันหรือเปล่า ซึ่งเพียงแค่ประมาณ 20 นาทีจากคลอง 2 ในวันเสาร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่รถติดพอสมควรก็เป็นอันถึงที่หมายปลายทางกับร้านกาแฟ A cup of trees

ตามมาอ่านต่อกันได้เลยครับ กับบรรยากาศรอบๆร้านและเมนูกาแฟว่ารสชาติเป็นอย่างไร

มาดูที่การเดินทางกันก่อนดีกว่า เส้นทางที่จะมาที่ร้าน A cup of trees นั้นก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยครับ ขับตรงมาจากฟิวเจอร์พาร์ครังสิต ตรงมาเรื่อยๆ พอผ่านวงแหวนตรงบริเวณคลอง 5 ก็ขับตรงมาเรื่อยๆ ผ่าน BigC แล้วก็จะเห็นปั้ม Jet อยู่ซ้ายมือ ก็ชิดซ้ายรอไว้ได้เลยครับ เลยมาประมาณ 300 เมตรก็จะถึง ตลาดต้นไม้ธัญศิริ ก็เลี้ยวซ้ายเข้าได้เลย

ซึ่งตรงปากซอยเข้าตลาดและร้านนั้นก็จะมีป้ายนี้ตั้งอยู่ ฉะนั้นอย่าขับเลยนะครับ เลี้ยวซ้ายเข้าได้เลย (ซึ่งผมเลยไปแล้ว นึกว่าไปเลี้ยวเอาซอยข้างหน้า อิอิ)

ส่วนเรื่องสถานที่จอดรถนั้นก็ไม่ต้องห่วงครับ เลี้ยวจากปากซอยเข้ามานิดเดียว ด้านซ้ายมือก็จะมีลานโล่งให้จอดรถได้เพียบ ใกล้แล้วครับ อย่าเพิ่งใจร้อนกัน เดี่ยวจะพาเข้าร้านกันแล้ว พอดีเห็นฟ้าสวยเลยเก็บภาพมาอวดกันนิดนึง อิอิ

รูปที่อยู่ด้านบนก็จะเป็นทางเข้าครับ ซึ่งเข้าทางด้านข้าง บรรยากาศด้านนอกก็ร่มรื่นดีครับ เต็มไปด้วยต้นไม้แต่ก็แลดูเป็นระเบียบและตกแต่งได้ดี สมกับที่ติดตลาดขายต้นไม้เลยทีเดียว

แถมอีกหนึ่งมุมกับด้านข้างของร้าน (ฟ้าวันนั้นนี่สวยจริงๆครับ)

เกือบแล้วครับๆ ใกล้จะได้เห็นของกินกันแล้ว ตอนนี้มาถึงหน้าร้านแล้ว ซึ่งร้านก็ปิดเฉพาะวันจันทร์เท่านั้นครับ ส่วนเวลาเปิด-ปิดก็ดูตามรูปด้านบนได้เลย

มาแว้วววว เปิดประตูกันเข้ามาก็จะพบกับเคาเตอร์ที่เราจะได้สั่งเค้กและกาแฟทานกันซะที ซึ่งเมนูก็มีให้เลือกกันมากมายทีเดียว บอกตามตรงเลยว่าตาลายสั่งกันไม่ถูก ก็เลยเลือกเอาเมนูถ้วยโปรดมาทานกันกับ ม๊อคค่าร้อน และชีสเค้กหนึ่งชิ้น (เจ้าก้อนที่อยู่มุมขวาล่างของตู้แหละครับ แหะๆ จำชื่อไม่ได้)

Crop ภาพเมนูมาให้ดูส่วนหนึ่งครับ ซึ่งเมนูหนึ่งที่ตั้งชื่อได้เตะตาผมอยากมากเลยก็คือ Babycino ครับ เมนูนี้เด็กดื่มได้ ผู้ใหญ่ดื่มดี นั่นก็คือนมร้อนนั่นเอง อิอิ อีกเรื่องนึงที่ผมเห็นว่าเป็นประเด็นที่น่าสนใจก็คือ เรื่องของเมล็ดกาแฟที่ทางร้านนี้ใช้ เพราะว่าทางร้าน A cup of trees นี้ใช้เมล็ดกาแฟจากมูลนิธิแม่ฟ้าหลวงครับ ก็ดีเหมือนกัน ดีกว่าอุดหนุนเมล็ดกาแฟจากต่างชาติแล้วทำให้เสียดุลทางการค้า เพราะส่วนหนึ่งกาแฟที่ผมว่าอร่อยนั้น ไม่ใช่แค่ส่วนผสมครับ แต่คนชงนั้นต้องใส่สิ่งที่เรียกว่า “ใจ” ลงไปด้วย

สำหรับเมนูเค้กนั้นก็มีให้เลือกทานกันอยู่มากมายครับ น่ากินทั้งนั้น หุๆ (พิมพ์ไปน้ำลายสอไป) ซึ่งก็เป็นเค้กที่ทางร้านทำกันเองครับ ลองชิมดูผมว่ารสชาตินั้นใช้ได้ทีเดียว ดีกว่ากินเค้กของร้าน S&P เสียอีก

มาดูบรรยากาศภายในร้านกันบ้าง ซึ่งรูปแบบร้านนั้นออกแบบมาในแนว Retro Style น่านั่งมากเลยครับ เหมาะกับการจิบกาแฟไปนั่งอ่านหนังสือไป หรือว่านั่งคุยกันระหว่างคู่หนุ่มสาว ส่วนด้านหลังก็จัดเป็นสวนหย่อมมีน้ำพุ (แต่พอดีด้วยเวลาที่จำกัด จึงไม่สามารถเก็บภาพมาให้ชมกันได้) สำหรับพวกเกรียนมากันเป็นกลุ่มเฮฮาเสียงดัง ผมไม่แนะนำเลยครับไปสยามน่าจะเหมาะกว่า เดี่ยวจะไปทำลายบรรยากาศสวยๆของทางร้านเค้า

เป็นอย่างไรกันบ้างครับกับ A Cup of Trees ไม่ว่าผมจะรีวิวไว้อย่างไรก็ตามยังไงถ้าอยากจะสัมผัสรสชาติหรือว่าบรรยากาศนั้น คงต้องไปสัมผัสกันด้วยตัวเองนะครับ ส่วนตัวผมก็ได้ร้านกาแฟอีกหนึ่งร้านที่เอาไว้หลีกหนีความวุ่นวายของชีวิตในเมือง ไปนั่งจิบกาแฟและทานเค้กอร่อยๆแบบชิวๆพร้อมกับหนังสือเล่มโปรด ไม่แน่ครั้งต่อไปผมอาจจะไปนั่ง Up Blog นี้ที่ A Cup of Trees ก็เป็นได้

ป.ล. ตอนแรกที่เข้าไปก็เห็นป้ายห้ามถ่ายรูปแล้ว แต่ก็ลองขอดู ซึ่งก็ต้องขอขอบคุณพี่ๆทางร้าน A Cup of Trees มากครับที่เอื้อเฟื้อให้ถ่ายรูปได้

เวปไซต์ของทางร้าน [www.acupoftrees.com]

People who looked at this item also looked at…

• Starbuck (จ่ายแพงกว่าทำไม)
• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing
• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย

Related items

• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing
• รสชาติของ Millennium Falcon
• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”

where where is where where อย่าเพิ่งงงครับไม่ใช่ภาษาปะกิตอะไรหรอก ประมาณว่า ไหนๆก็เขียนเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางในช่วงชีพจรลงเท้าของผมแล้ว อาทิตย์นี้ก็เลยจะหยิบเอาประสบการณ์ต่างๆที่ได้ผ่านพบมาในช่วงนั้นๆ มาเล่าให้ฟัง วันนี้ก็จะเป็นเรื่องของใต้หวันครับ

สำหรับใครที่จะไปใต้หวันนั้นก็ต้องขอวีซ่าส์เหมือนกันนะครับสำหรับคนไทย อันเนื่องมาจากนโยบายจีนเดียวของจีนแผ่นดินใหญ่ทำให้ประเทศไทยไม่มีสถานทูตใต้หวันอยู่ มีเพียงแต่ สำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเป (Taipei Economic and Cultural Office) ซึ่งอยู่ที่ตึก Empire ตรงถนนสาทร ครับใครที่จะไปขอวีซ่าส์ก็ลองโทรไปสอบถามข้อมูลได้ที่ 02-670-0200

ซึ่งแน่นอนว่า Landmark อย่างหนึ่งขอไต้หวันนั้นก็คือตึกที่สูงที่สุดในโลก 101 Building (ซึ่งอาจจะโดนแซงหน้าสถิติใหม่ในเร็วๆนี้) นอกจากตึกที่สูงที่สุดแล้วถ้าใครไปที่ใต้หวันอาจจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เตะตามากคือ ไอศครีม ที่เค้าก็ว่ากันว่ายาวที่สุดในโลกอีกเหมือนกัน ซึ่งหาซื้อได้ตามสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปในใต้หวัน เพียงแต่สำหรับรสชาติแล้ว บอกได้เลยครับว่าไม่อร่อยเลย จากการลิ้มลองรสชาติของเจ้าไอศครีมนี้ มันเหมือนกับน้ำแข๊งใส่สีแล้วใส่น้ำตาลยังไงยังงั้นเลยทีเดียว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะถ้าหวานมันเพราะนมเนี่ยคาดว่า มันคงไม่สามารถทำได้สูงขนาดนี้แน่ ฉะนั้นใครจะซื้อมารับประทานก็คงต้องทำใจเผื่อไว้นิดนึงนะครับ กับ 101 IceCream ที่ยาวววววที่สุดในโลก อิอิ

People who looked at this item also looked at…

• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย
• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย
• ลองชิมชานมไข่มุกที่เมืองจีน
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro

Related items

• สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”
• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• A journey to Ban Pa Ngam
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing

พอดีเพิ่งเดินทางกลับมาจากมาเลย์เซีย เลยหยิบเรื่องขำๆเกี่ยวกับอาหารการกิน + ฺBranding ในระดับชาติมาเขียนให้อ่านกัน สำหรับคนที่เข้าไปทานร้านอาหาร KFC แน่นอนว่าบนโต๊ะของทางร้านจะต้องมีซอสมะเขือเทศและซอสพริกอยู่ด้วย ซึ่งถ้าเป็นเมืองไทยก็จะเป็นแบบที่แบ่งออกมาจากถุงใหญ่อีกที แต่ KFC ที่มาเลย์เซียนั้นเป็นขวดแบบที่วางขายอยู่ตามซุปเปอร์มาเกตเลยครับ

แต่ข้อสังเกตุอย่างนึงนั้นคือนอกจากซอนมะเขือเทศ และซอสพริกแล้วยังมีเพิ่มมาอีกหนึ่งขวดนั่นคือ ซอสพริกไทยครับ อย่างที่รู้กันอยู่ในเรื่องของรสชาติของอาหารไทยที่ดังไปทั่วโลก โดยเน้นในเรื่องของความเผ็ดร้อนหรือว่า Hot & Spicy นั้น ซึ่งรสของซอสขวดนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ผมเองก็นึกว่าเป็นฝึมือของโรงงานในไทย + ความร่วมมือระดับชาติที่นำผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายฮาราลมาขายถึงมาเลย์เซีย แต่ที่ไหนได้ เมื่อพลิกที่ข้างขวดกลับเจอข้อความนี้ครับ “Product of Malaysia” เอชักยังไงๆเนี่ย ซอสพริกไทย แต่กลายเป็นผลิตภัณฑ์ประจำชาติมาเลย์ไปแล้ว ดีไม่ดี อีกหน่อยอาจจะเจอ “ข้าวหอมมะลิไทย” แต่เป็น “Made in U.S.A.” หรือว่า “Product of U.S.A.” ในอนาคตเร็วๆนี้ก็ได้ ถ้าผู้บริหารประเทศชาติยังมัวแต่อิงผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลักแล้วมานั่งตีกัน ให้บ้านใกล้เรือนเคียงเค้าแซงหน้าเราไป

People who looked at this item also looked at…

• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• ลองชิมชานมไข่มุกที่เมืองจีน
• เล่าสู่กันฟังสำหรับวัฒนธรรมการกินของจีน

Related items

• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• A journey to Ban Pa Ngam
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย

สำหรับแฟนของมหากาพย์สงครามจักรวาลอย่าง Star Wars คงรู้จักกันดีกับยานอวกาศที่ว่ากันว่าเร็วที่สุดในจักรวาลของ ฮัน โซโล นั่นคือยาน Millennium Falcon จากรูปข้างล่างถ้ามองผ่านๆนับว่าเป็นโมเดลที่ลงรายละเอียดและสีได้เหมือนมาก เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่โมเดลครับเพราะว่ามันคือ “เค้ก”

ใช่ครับที่เห็นอยู่นั้นเป็นเค้กจริงๆ โดยผลงานชิ้นนี้เป็นฝีมือของร้าน Charm City Cakes ใน Baltimore ซึ่งแน่นอนว่านอกจายาน Millennium Falcon แล้วแม้แต่ Star Destroyer และ Deathstar ร้านนี้ก็ทำมาแล้วเช่นกัน ถ้าใครที่ไปเที่ยว Baltimore แล้วละก็แนะนำเลยว่าควรแวะที่ร้านเค้กนี้เป็นอย่างยิ่ง (ไม่รู้ว่าสั่งทำขึ้นมาแล้วจะกล้ิากินกันลงหรือเปล่า อิอิ)

ข้อมูลเพิ่มเติม [Charm City Cake]

People who looked at this item also looked at…

• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• Starbuck (จ่ายแพงกว่าทำไม)
• ระวังเข้าร้านผิด “ก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น”
• พาชิมก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย

Related items

• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• เมื่อ George Lucas ถูกจับแช่ Carbonite แทน
• George Lucas Then vs George Lucas Now
• Starship Enterprise destroyed by the Death Star
• Playing for Change: “Stand By Me”

สำหรับใครที่ชอบทาน Steak ไม่ว่าจะเป็นแบบเกรียมๆ หรือว่า กึ่งสุึกกึ่งดิบ ทานเข้าไปมากๆก็ไม่ค่อยจะดีต่อสุขภาพเท่าไหร่ แถม Steak ร้านดังบางทียังเสริฟท์มาพร้อมกับหนอนอีกด้วย แต่ว่า Steak ที่ผมจะพูดถึงวันนี้นั้นกินไม่ได้ครับ ไม่ใช่เพราะไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ว่าถึงขั้นถ้ากินเข้าไปแล้วนั้น อาจต้องหามส่งโรงพยาบาลกันเลยทีเดียว งานนี้รับรองแม่ช้อยไม่กล้าชิม สมัครชิมแล้วเลิกบ่นตลอดชีพ

เพราะเจ้า Steak ที่ว่านี้นั้นทำมาจากกระดาษครับ หรือว่า Papercraft Steak นั่นเอง ตอนแรกดูจากรูปผ่านๆแล้วมันเหมือนจริงมากไม่น่าเชื่อว่าจะออกแบบได้เหมือนจริงทั้งสีสัน และรูปร่าง (ไม่รู้ว่าจะมีกลิ่น Steak จริงๆด้วยหรือเปล่า) ส่วนใครที่อยากทำบ้างก็ตามลิงค์ด้านล่างได้เลยครับ สามารถ Download แบบมาพรินท์เองแล้วก็อาศัยความสามาถทางศิลปะส่วนบุคคลในการตัด ปะ ทากาว แล้วก็ประกอบตามรอยที่มีไว้ให้ ส่วนสำหรับผม แหะๆ ขอเป็น Steak ของจริงดีกว่าครับ ~~~

ข้อมูลเพิ่มเติม [Papercraft of Steak Tenderloin]

People who looked at this item also looked at…

• Iron Man เอ๊ะ หรือว่า Paper Man ดีหว่า
• ผ้าเช็ดตัวสำหรับหนุ่มๆ (คำเตือน : ควรถามความเห็น ผบทบ ก่อนซื้อใช้)
• Wall-E ฉบับ Origami
• ยาคูลท์ มาเลย์เซีย
• ลองชิมชานมไข่มุกที่เมืองจีน

Related items

• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing
• Wall-E ฉบับ Origami
• Iron Man เอ๊ะ หรือว่า Paper Man ดีหว่า
• The Art of Japanese Manhole Covers
• Pitch : Lexus 2010 Commercial

หลายๆครั้งที่มักจะเห็นป้ายนี้สำหรับร้านอาหารที่เปิดมานานแล้ว และมีร้านใหม่ที่ขายอาหารแบบเดียวกันมาเปิดใกล้ๆกัน จริงๆแล้วผมเองก็ไม่ค่อยจะซีเรียสสักเท่าไหร่ จะร้านเก่าร้านใหม่ขอให้อร่อยไว้ก่อน หลังจากที่เขียนเกี่ยวกับร้านก๋วยเตี่ยวต้มยำน้ำข้นตรงทางเข้าหมู่บ้านเมืองเอก รังสิตไปแล้ว คราวนี้ก็มีโอกาสได้ทดลองร้านใหม่ที่มาเปิดข้างๆ แถมยังการันตีว่าเป็นร้านแนะนำโดย จส 100 เสียด้วย

ตอนแรกว่าจะถ่ายรูปอาหารมาให้ดู แต่อารมณ์เสียซะก่อน แถมรสชาติอาหารก็เทียบกับร้าน “ปลาอร่อย.. เมืองเอก” ที่ขายมาก่อนไม่ได้ วันนั้นผมสั่งหมูสะเต๊ะมา ปรากฎว่าไม่ร้อนเอาเสียเลย สั่งไปสิบห้าไม้ คนขายดันเอาออกมาจากกระติกอุ่นซะงั้น ไม่ได้ย่างกันร้อนๆ สั่งปลาจ๊อไป เพื่อจะได้เทียบกับร้านต้นตำรับ แต่ที่ไหนได้ต้องสั่งถึงสี่รอบ กว่าจะได้กิน ก๋วยเตี่ยวปลาต้มยำน้ำข้น ก็ข้นดีแต่รสชาติมันไม่ค่อยกลมกล่อมเท่าไหร่ สรุปร้านนี้ลองครั้งเดียวพอสำหรับผม ส่วนใครอยากจะลองก็ได้ครับ เผื่ออาจจะชอบ ส่วนผมขอร้านดั้งเดิมดีกว่า

People who looked at this item also looked at…

• พาชิมก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย
• “ตำมั่ว” รสชาดไม่ธรรมดา ราคายิ่งไม่ธรรมดา
• พวงกุญแจปลาทอง(ตัวเป็นๆ)
• Starbuck (จ่ายแพงกว่าทำไม)

Related items

• พาชิมก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น
• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• รสชาติของ Millennium Falcon
• Japan’s Robot Ramen Chefs
• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing

เมนูที่จะพาไปชิมกันในวันนี้นั้นคงถูกใจคอคนที่ชอบทานก๋วยเตี๋ยวต้มยำเป็นแน่ เพราะว่าผมจะพาไปชิมก๋วยเตี๋ยวต้มยำน้ำข้น และยังเป็นต้มยำปลาสดซะด้วย (พิมพ์ไปน้ำลายสอไป) คนที่อยู่ในหมู่บ้านเมืองเอก หรือน้องๆนักศึกษา ม.รังสิต คงคุ้นเคยกันดี เพราะอยู่ในซอยที่จะเข้าไปยัง ม.รังสิต ถ้ามาจากพหโยธิน ก็ขับรถผ่านผ่านตลาดสี่มุมเมืองแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยที่จะไป หมู่บ้านเมืองเอกได้เลย

ขับเลยเข้ามาประมาณ 800 เมตรร้านจะอยู่ทางซ้ายมือเยื้องๆกับปั้ม Shell เวลาเข้าร้านก็สังเกตุดีๆนะครับเพราะมีสองร้านติดกัน ร้านดั้งเดิม กับร้านที่มาเปิดใหม่ วันนี้ขอแนะนำร้านดั้งเดิมก่อนละกัน เพราะกินห่างกันถึง 4 ปีแต่รสชาติยังคงที่เหมือนเดิม เกริ่นเรื่องที่ตั้งร้านมาพอสมควรแล้ว ได้เวลาพาไปชิมเมนูเด็ดกันแล้วครับ

จากที่ตั้งหัวข้อไว้ก็คงหนีไม่พ้นต้มยำเป็นแน่ ซึ่งที่นี่นั้นก๋วยเตี๋ยวต้มยำจะเป็นต้มยำน้ำข้นครับ ข้นจริงๆรสชาติจัดจ้าน ทั้งเผ็ดและเปรี้ยว ถึงเครื่องต้มยำ ไม่ว่าจะเป็นพริก ตะไคร้ ใบมะกรูด ถ้านายกสมัครมาชิม อาจไม่ชอบก็ได้เพราะต้มยำที่นี่ใส่นมสดครับ ส่วนใครจะสั่งต้มยำปลาล้วน รวมมิตรลูิกชิ้น เกาเหลา หรือจะมาเป็นลักษณะหม้อไฟเลยก็ได้ทางร้านสามารถทำตามที่สั่งได้

อีกหนึ่งเมนูที่ผมไปแล้วต้องสั่งทานทุกครั้ง เนื่องจากหาทานที่ร้านอื่นไม่ค่อยจะได้นั่นก็คือ ปลาจ๊อ ของเด็ดของร้านนี้นั่งเอง ทอดร้อนๆกรอบนอกและเหนียวในตามแบบฉบับของเนื้อปลา เสิร์ฟพร้อมกับน้ำจิ้มหวานช่างเป็นรสชาิติที่เข้ากันได้ดีจริงๆ เวลาไปกินทีไรผมมักจะซื้อแบบยังไม่ทอดติดกลับบ้านไปให้คุณแม่ทอดให้ทานเป็นประจำ

เป็นไงบ้างครับสำหรับร้านกับเมนูแนะนำในวันนี้ ถ้าหิวและไม่ไกลเกินไปก็ลองแวะไปทานกันดูนะครับ ยังมีอีกหลายเมนูอร่อยที่ผมยังไม่ได้เอ่ยถึง ถือว่าเป็นร้านอาหารริมทางที่อร่อยและไม่แพง ส่วนใครที่กลัวร้อนละก็ ทางร้านมีห้องแอร์ให้บริการด้วยนะครับ แต่คิดค่าแอร์หัวละ 5 บาท อิอิ นี่ก็ใกล้เที่ยงพอดี คนเขียนขอตัวไปหม่ำก่อนนะคร๊าบ หิวแล้วววว

People who looked at this item also looked at…

• ระวังเข้าร้านผิด “ก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น”
• “ตำมั่ว” รสชาดไม่ธรรมดา ราคายิ่งไม่ธรรมดา
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย
• สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”
• เบอร์เกอร์จากมาเลย์เซีย

Related items

• ระวังเข้าร้านผิด “ก๋วยเตี๋ยวต้มยำปลาน้ำข้น”
• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• Japan’s Robot Ramen Chefs
• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro

สำหรับใครที่ชอบทานผัก คงต้องชอบทานอาหารเวียดนามเป็นแน่ ซึ่งเดี่ยวนี้ก็สามารถหาทานได้ง่ายกว่าแต่ก่อน แต่สำหรับผมที่เคยไปอยู่เวียดนามมาครึ่งเดือนกลับรู้สึกว่า อาหารเวียดนามที่เมืองไทยนั้นอร่อยกว่าต้นตำรับที่เวียดนามเสียอีก อาจเป็นเพราะมีการปรับเปลี่ยนรสชาติและเครื่องปรุงต่างๆให้เข้ากับปากคนไทย

วันนี้ผมจะพาไปชิมกันที่ร้านอาหารเวียดนามที่มีชื่อว่า “ครัวเวียดนาม งอนหลำ” ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ พหลโยธินพาร์คเพลส ซึ่งถ้าขับรถมาก็มาทาง ม.เกษตรฝั่งพหลโยธิน ขับเลยกรมป่าไม้มาประมาณ 600 เมตรก็จะถึงครับ สามารถจอดรถที่ด้านหลังร้านในส่วนของโรงแรมพหลโยธินพาร์คเพลส ได้เลย สำหรับบรรยากาศร้านนั้นถือว่าใช้ได้เลยครับ ดูสบายตา และสะอาดดี

ส่วนเมนูที่ผมจะแนะนำก็คือ ก๋วนหั่น บางร้านเรียกพันหอม แต่สำหรับร้านนี้เรียกว่าพันผัก ซึ่งก็อย่างที่เห็นในรูปด้านบนแหละครับ จะเป็นผักห่อด้วยหมูยอไข่ แล้วก็พันด้วนต้นหอม ราดด้วยน้ำจิ้มผสมถั่วลิสง

อีกหนึ่งเมนูที่ผมชอบทานมากสำหรับร้านนี้ก็คือ พิซซ่าเวียดนาม ซึ่งจะเป็นแป้งแหนมเนืองวางอยู่บนข้าวเกรียบงา โรยด้วยหอมเจียว และหมูยอ ตัดเป็นชิ้นสามเหลี่ยมพอดีคำ (สำหรับคนปากกว้างอย่างผม) ทานกับน้ำจิ้มหวานผสมถั่วลิสงบดหยาบ อร่อยทีเดียว

วันนั้นผมสั่งอาหารมา มีแหนมเนืองชุดเล็ก ก๋วนหั่น พิซซ่าเวียดนาม ไข่กระทะที่มาพร้อมกับขนมปังใส้กุนเชียงกับหมูยอ และน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด ทั้งหมดสี่อย่าง ราคา 390 บาท นับว่าเป็นมื้อที่แพงพอสมควรทีเดียวกับเมนูผัก แต่สำหรับรสชาตินั้นผมยังหาที่ติไม่ได้เลย

People who looked at this item also looked at…

• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• เครื่องให้อาหารปลาอัตโนมัติ อุปกรณ์แบ่งเบาภาระสำหรับคนรักปลา
• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• ปลาหมึกทอด และ ซาลาเปายัดใส้ ของอร่อยที่ต้องลอง
• ของอร่อยจาก KFC ที่มาเลย์เซีย

Related items

• Unimpress with Nongkhai Pa Su
• Coffee Kiss by Tsang Cheung Shing
• A cup of trees : กรุ่นกลิ่นกาแฟและเค้กในสไตล์ Retro
• สะพายเป้ท่องโลก : ไอศรีมที่ยาวที่สุดในโลก
• สะพายเป้ท่องโลก: ว่ากันด้วยเรื่อง “ซอสพริก”