Meet Joe’s Blog

เนื่องจากมีพี่ที่ออฟฟิสเกริ่นเกี่ยวกับร้านกาแฟน่านั่ง บรรยากาศดี ที่อยู่แถวบริเวณคลอง 6 เส้นรังสิต-นครนายกไว้ ประจวบเหมาะกับเมื่อเสาร์ที่ผ่านมาได้พาขี้ฝุ่นไปอาบน้ำแล้วทำให้มีเวลาว่างพอประมาณสองชั่วโมงก่อนที่จะมารับเจ้าเหมียวน้ำหนัก 5.45 กิโลกรัมกลับบ้าน (น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว) จากการดูเวปไซต์ของทางร้านที่มีชื่ออันน่าสนใจว่า “A cup of trees” ก็พอจะหาไม่ยาก

จึงตัดสินใจขับรถจากคลีนิคที่ส่งเจ้าขี้ฝุ่นไปอาบน้ำบริเวณคลอง 2 ไปยังที่ตั้งของร้านบริเวณคลอง 6 เพื่อพิสูจน์ว่ากาแฟและเค้ก รวมถึงบรรยากาศของร้านจะเป็นไว้อย่างที่โฆษณากันหรือเปล่า ซึ่งเพียงแค่ประมาณ 20 นาทีจากคลอง 2 ในวันเสาร์ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่รถติดพอสมควรก็เป็นอันถึงที่หมายปลายทางกับร้านกาแฟ A cup of trees
ตามมาอ่านต่อกันได้เลยครับ กับบรรยากาศรอบๆร้านและเมนูกาแฟว่ารสชาติเป็นอย่างไร

ตอนที่ผมเห็นสินค้าตัวนี้ครั้งแรกนี่ก็เกิดความอยากได้ขึ้นมาในทันที อันเนื่องมาจากช่วงนึงที่เดินทางบ่อยมากแล้วก็มักจะเจอประสบการณ์แปลกๆ ระหว่างการตรวจกระเป๋าก่อนการเดินทาง เช่นครั้งนึงตอนที่ไปมาเลย์เซียแล้วใส่ช๊อคโกแลตที่ซื้อมาไว้ในกระเป๋า ผลปรากฎว่าคนที่ตรวจดูจนกลายเป็นกระสุนปืนไปเฉยเลย ยังดีที่ช๊อคโกแลตนั้นซื้อในสนามบิน ไม่งั้นคงต้องแกะกล่องเปิดมากินให้ดู

อย่างที่เห็นในรูปด้านบนแหละครับ ไอเดียก็ง่ายมาก เพียงแค่แผ่นเหล็กฉลุเป็นข้อความ หรือว่าเป็นรูปธงชาติ ซึ่งพอใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วผ่านเครื่องสแกน คนที่อยู่หน้าจอก็คงจะเห็นข้อความนี้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าถ้าเป็นเมืองไทยเนี่ย อาจจะโดนข้อหาหมิ่นเจ้าหน้าที่กันเลยก็ได้ อิอิ
ข้อมูลเพิ่มเติม [Metal Plate X-Ray Message : Evan Roth]

where where is where where อย่าเพิ่งงงครับไม่ใช่ภาษาปะกิตอะไรหรอก ประมาณว่า ไหนๆก็เขียนเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางในช่วงชีพจรลงเท้าของผมแล้ว อาทิตย์นี้ก็เลยจะหยิบเอาประสบการณ์ต่างๆที่ได้ผ่านพบมาในช่วงนั้นๆ มาเล่าให้ฟัง วันนี้ก็จะเป็นเรื่องของใต้หวันครับ

สำหรับใครที่จะไปใต้หวันนั้นก็ต้องขอวีซ่าส์เหมือนกันนะครับสำหรับคนไทย อันเนื่องมาจากนโยบายจีนเดียวของจีนแผ่นดินใหญ่ทำให้ประเทศไทยไม่มีสถานทูตใต้หวันอยู่ มีเพียงแต่ สำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเป (Taipei Economic and Cultural Office) ซึ่งอยู่ที่ตึก Empire ตรงถนนสาทร ครับใครที่จะไปขอวีซ่าส์ก็ลองโทรไปสอบถามข้อมูลได้ที่ 02-670-0200

ซึ่งแน่นอนว่า Landmark อย่างหนึ่งขอไต้หวันนั้นก็คือตึกที่สูงที่สุดในโลก 101 Building (ซึ่งอาจจะโดนแซงหน้าสถิติใหม่ในเร็วๆนี้) นอกจากตึกที่สูงที่สุดแล้วถ้าใครไปที่ใต้หวันอาจจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เตะตามากคือ ไอศครีม ที่เค้าก็ว่ากันว่ายาวที่สุดในโลกอีกเหมือนกัน ซึ่งหาซื้อได้ตามสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปในใต้หวัน เพียงแต่สำหรับรสชาติแล้ว บอกได้เลยครับว่าไม่อร่อยเลย จากการลิ้มลองรสชาติของเจ้าไอศครีมนี้ มันเหมือนกับน้ำแข๊งใส่สีแล้วใส่น้ำตาลยังไงยังงั้นเลยทีเดียว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะถ้าหวานมันเพราะนมเนี่ยคาดว่า มันคงไม่สามารถทำได้สูงขนาดนี้แน่ ฉะนั้นใครจะซื้อมารับประทานก็คงต้องทำใจเผื่อไว้นิดนึงนะครับ กับ 101 IceCream ที่ยาวววววที่สุดในโลก อิอิ

พอดีเพิ่งเดินทางกลับมาจากมาเลย์เซีย เลยหยิบเรื่องขำๆเกี่ยวกับอาหารการกิน + ฺBranding ในระดับชาติมาเขียนให้อ่านกัน สำหรับคนที่เข้าไปทานร้านอาหาร KFC แน่นอนว่าบนโต๊ะของทางร้านจะต้องมีซอสมะเขือเทศและซอสพริกอยู่ด้วย ซึ่งถ้าเป็นเมืองไทยก็จะเป็นแบบที่แบ่งออกมาจากถุงใหญ่อีกที แต่ KFC ที่มาเลย์เซียนั้นเป็นขวดแบบที่วางขายอยู่ตามซุปเปอร์มาเกตเลยครับ

แต่ข้อสังเกตุอย่างนึงนั้นคือนอกจากซอนมะเขือเทศ และซอสพริกแล้วยังมีเพิ่มมาอีกหนึ่งขวดนั่นคือ ซอสพริกไทยครับ อย่างที่รู้กันอยู่ในเรื่องของรสชาติของอาหารไทยที่ดังไปทั่วโลก โดยเน้นในเรื่องของความเผ็ดร้อนหรือว่า Hot & Spicy นั้น ซึ่งรสของซอสขวดนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ผมเองก็นึกว่าเป็นฝึมือของโรงงานในไทย + ความร่วมมือระดับชาติที่นำผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายฮาราลมาขายถึงมาเลย์เซีย แต่ที่ไหนได้ เมื่อพลิกที่ข้างขวดกลับเจอข้อความนี้ครับ “Product of Malaysia” เอชักยังไงๆเนี่ย ซอสพริกไทย แต่กลายเป็นผลิตภัณฑ์ประจำชาติมาเลย์ไปแล้ว ดีไม่ดี อีกหน่อยอาจจะเจอ “ข้าวหอมมะลิไทย” แต่เป็น “Made in U.S.A.” หรือว่า “Product of U.S.A.” ในอนาคตเร็วๆนี้ก็ได้ ถ้าผู้บริหารประเทศชาติยังมัวแต่อิงผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลักแล้วมานั่งตีกัน ให้บ้านใกล้เรือนเคียงเค้าแซงหน้าเราไป

สำหรับแฟนของมหากาพย์สงครามจักรวาลอย่าง Star Wars คงรู้จักกันดีกับยานอวกาศที่ว่ากันว่าเร็วที่สุดในจักรวาลของ ฮัน โซโล นั่นคือยาน Millennium Falcon จากรูปข้างล่างถ้ามองผ่านๆนับว่าเป็นโมเดลที่ลงรายละเอียดและสีได้เหมือนมาก เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่โมเดลครับเพราะว่ามันคือ “เค้ก”

ใช่ครับที่เห็นอยู่นั้นเป็นเค้กจริงๆ โดยผลงานชิ้นนี้เป็นฝีมือของร้าน Charm City Cakes ใน Baltimore ซึ่งแน่นอนว่านอกจายาน Millennium Falcon แล้วแม้แต่ Star Destroyer และ Deathstar ร้านนี้ก็ทำมาแล้วเช่นกัน ถ้าใครที่ไปเที่ยว Baltimore แล้วละก็แนะนำเลยว่าควรแวะที่ร้านเค้กนี้เป็นอย่างยิ่ง (ไม่รู้ว่าสั่งทำขึ้นมาแล้วจะกล้ิากินกันลงหรือเปล่า อิอิ)
ข้อมูลเพิ่มเติม [Charm City Cake]

หลายๆครั้งที่มักจะเห็นป้ายนี้สำหรับร้านอาหารที่เปิดมานานแล้ว และมีร้านใหม่ที่ขายอาหารแบบเดียวกันมาเปิดใกล้ๆกัน จริงๆแล้วผมเองก็ไม่ค่อยจะซีเรียสสักเท่าไหร่ จะร้านเก่าร้านใหม่ขอให้อร่อยไว้ก่อน หลังจากที่เขียนเกี่ยวกับร้านก๋วยเตี่ยวต้มยำน้ำข้นตรงทางเข้าหมู่บ้านเมืองเอก รังสิตไปแล้ว คราวนี้ก็มีโอกาสได้ทดลองร้านใหม่ที่มาเปิดข้างๆ แถมยังการันตีว่าเป็นร้านแนะนำโดย จส 100 เสียด้วย

ตอนแรกว่าจะถ่ายรูปอาหารมาให้ดู แต่อารมณ์เสียซะก่อน แถมรสชาติอาหารก็เทียบกับร้าน “ปลาอร่อย.. เมืองเอก” ที่ขายมาก่อนไม่ได้ วันนั้นผมสั่งหมูสะเต๊ะมา ปรากฎว่าไม่ร้อนเอาเสียเลย สั่งไปสิบห้าไม้ คนขายดันเอาออกมาจากกระติกอุ่นซะงั้น ไม่ได้ย่างกันร้อนๆ สั่งปลาจ๊อไป เพื่อจะได้เทียบกับร้านต้นตำรับ แต่ที่ไหนได้ต้องสั่งถึงสี่รอบ กว่าจะได้กิน ก๋วยเตี่ยวปลาต้มยำน้ำข้น ก็ข้นดีแต่รสชาติมันไม่ค่อยกลมกล่อมเท่าไหร่ สรุปร้านนี้ลองครั้งเดียวพอสำหรับผม ส่วนใครอยากจะลองก็ได้ครับ เผื่ออาจจะชอบ ส่วนผมขอร้านดั้งเดิมดีกว่า

เมนูที่จะพาไปชิมกันในวันนี้นั้นคงถูกใจคอคนที่ชอบทานก๋วยเตี๋ยวต้มยำเป็นแน่ เพราะว่าผมจะพาไปชิมก๋วยเตี๋ยวต้มยำน้ำข้น และยังเป็นต้มยำปลาสดซะด้วย (พิมพ์ไปน้ำลายสอไป) คนที่อยู่ในหมู่บ้านเมืองเอก หรือน้องๆนักศึกษา ม.รังสิต คงคุ้นเคยกันดี เพราะอยู่ในซอยที่จะเข้าไปยัง ม.รังสิต ถ้ามาจากพหโยธิน ก็ขับรถผ่านผ่านตลาดสี่มุมเมืองแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าซอยที่จะไป หมู่บ้านเมืองเอกได้เลย

ขับเลยเข้ามาประมาณ 800 เมตรร้านจะอยู่ทางซ้ายมือเยื้องๆกับปั้ม Shell เวลาเข้าร้านก็สังเกตุดีๆนะครับเพราะมีสองร้านติดกัน ร้านดั้งเดิม กับร้านที่มาเปิดใหม่ วันนี้ขอแนะนำร้านดั้งเดิมก่อนละกัน เพราะกินห่างกันถึง 4 ปีแต่รสชาติยังคงที่เหมือนเดิม เกริ่นเรื่องที่ตั้งร้านมาพอสมควรแล้ว ได้เวลาพาไปชิมเมนูเด็ดกันแล้วครับ

สำหรับใครที่ชอบทานผัก คงต้องชอบทานอาหารเวียดนามเป็นแน่ ซึ่งเดี่ยวนี้ก็สามารถหาทานได้ง่ายกว่าแต่ก่อน แต่สำหรับผมที่เคยไปอยู่เวียดนามมาครึ่งเดือนกลับรู้สึกว่า อาหารเวียดนามที่เมืองไทยนั้นอร่อยกว่าต้นตำรับที่เวียดนามเสียอีก อาจเป็นเพราะมีการปรับเปลี่ยนรสชาติและเครื่องปรุงต่างๆให้เข้ากับปากคนไทย

วันนี้ผมจะพาไปชิมกันที่ร้านอาหารเวียดนามที่มีชื่อว่า “ครัวเวียดนาม งอนหลำ” ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ พหลโยธินพาร์คเพลส ซึ่งถ้าขับรถมาก็มาทาง ม.เกษตรฝั่งพหลโยธิน ขับเลยกรมป่าไม้มาประมาณ 600 เมตรก็จะถึงครับ สามารถจอดรถที่ด้านหลังร้านในส่วนของโรงแรมพหลโยธินพาร์คเพลส ได้เลย

สำหรับผมที่ชอบเดินทางในช่วงหน้าหนาวๆ ไม่ว่าจะบังเอิญ หรือตั้งใจ สิ่งหนึ่งที่ผมมักจะพกติดกระเป๋ากล้องนั่นก็คือ เทอร์โมมิเตอร์แบบพกพาซึ่งไม่ได้เป็นกระเปาะแก้ว ทำให้พกพาสะดวก เอาไว้ถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึกว่าที่ๆเราไปนั้น หนาวหรือว่าเย็นขนาดไหน

ซึ่งรูปที่อยู่ด้านบนนั้นผมถ่ายที่ริมหน้าต่างห้องพักในเมืองเซี่ยงไฮ้ โดยแง้มหน้าต่างไว้ให้ลมพัดเข้ามาในห้อง

วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องของการตรวจเช็คสภาพอากาศกันล่วงหน้า ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่จำเป็นเลยทีเดียวกับสิ่งที่ควรทำก่อนเดินทาง

โดยเฉพาะเมื่อเราไม่ได้ไปกับทัวร์ จะได้เตรียมตัวกันถูกว่าต้องพกร่ม หรือว่าเสื้อกันฝนไปหรือเปล่า อากาศเย็นขนาดไหน