“ตำมั่ว” รสชาดไม่ธรรมดา ราคายิ่งไม่ธรรมดา
By joe on Apr 10, 2008 in Travel & All Delicous
แทบทุกคนในประเทศไทยต้องเคยทานส้มตำมาแล้ว ซึ่งแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอาหารไทย-อีสานประจำชาติ ที่ดังไปต่างประเทศคู่กับต้มยำกุ้งเลยก็ว่าได้ แต่วันนี้ผมจะพาไปทานส้มตำกันที่ร้านที่มีชื่อว่า “ตำมั่ว” ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ได้ตัดสินใจเข้ามาทานที่ร้านนี้ (ครั้งแรกตามๆเพื่อนไป)

ใครที่ชอบทานส้มตำและถ้าได้มาทานที่ร้านนี้ จะทำให้คุณรู้สึกได้ถึงความแตกต่างของร้าน “ตำมั่ว” กับร้านส้มตำที่ขายตามตลาดหรือริมทางอย่างแน่นอน ครั้งแรกที่ผมได้เข้าไปทานนั้น ได้ไปที่ร้านตำมั่วบริเวณถนนเกษตรนวมินทร์ ซึ่งบรรยากาศของร้านนั้นเหมือนสวนอาหารไม่มีผิดครับ บรรยากาศดีมาก ส่วนครั้งที่สองนี้ ผมทานหลังจากไปไหว้พระที่วัดบรมราชากาญจนาภิเษกอนุสรณ์ ซึ่งอยู่ถนนหลักก่อนเลี้ยวซ้ายเข้าวัดประมาณหนึ่งกิโลเมตร บรรยากาศร้านไม่เหมือนร้านส้มตำที่เคยทานมาก่อน แอร์เย็นฉ่ำ พนักงานเสิร์ฟเดินกันขวักไขว่ในชุดของร้าน โต๊ะเก้าอี้จัดเป็นระเบียบเรียบร้อย
เกริ่มเกี่ยวกับบรรยากาศของร้านมาพอสมควรแล้ว มาดูเมนูที่แนะนำกันดีกว่าเริ่มจากจานแรก “ขนมจีนผัด” เป็นเส้นขนมจีนที่นำไปผัดกับเครื่องปรุงที่ให้รสชาดออกไปทางเผ็ดพร้อมกับผักและโรยหน้าด้วยหมูหยอง

เมนูที่สองที่พอจะให้ผ่านได้คือ “ไก่แซบ” เป็นปีกไก่ท่อนกลางนำไปทอดพร้อมกับเครื่องเทศ ซึ่งให้รสชาดเหมือนกับชื่อเมนูนั่นคือ ค่อนข้างออกไปทางเผ็ดจัดจ้าน

ไหนๆชื่อร้านก็คือ “ตำมั่ว” ไม่สั่งส้มตำก็กระไรอยู่ ซึ่งผลที่ได้คือ รสชาดที่เผ็ดเกินพอดี ส่วนโต๊ะข้างๆได้หวานเกินพอดี ถ้าเป็นร้านทั่วๆไปแม่ค้าต้องถามคำถามยอดฮิตเลย “เผ็ดมั้ย” แต่ที่นี่ไม่มีครับ
สำหรับราคาวันนั้นสำหรับโต๊ะผมที่สั่งไปสี่อย่างรวมน้ำ และข้าวเหนียวอีกหนึ่งที่ 260 บาทถ้วน ซึ่งผมว่าให้ทานอาหารอย่างอื่นได้หลายมื้อเลย สำหรับขนมจีนผัดนั้นราคาอยู่ที่ 50 บาทซึ่งในความคิดผมคิดว่าแพงเพราะจริงๆใช้ขนมจีนยังไม่ถึง 10 บาทเลยด้วยซ้ำ (ค่าเช่าที่อาจจะแพง)
ไก่แซบซึ่งมี 7 ชิ้นก็ 70 บาทซึ่งถ้าสั่งไก่ทอดธรรมดา และเป็นปีกไก่ท่อนกลางเหมือนกันจะอยู่ที่ 60 บาท คิดค่า “แซบ” 10 บาท
คอหมูย่างที่ได้มาก็มีแต่มัน แทบไม่มีเนื้อเลยสรุปคือกินไม่ได้ครับ เคี้ยวแล้วเหนียวยิ่งกว่าเคี้ยวตัวเองอีก
สำหรับผมแล้ว “ตำมั่ว” ก็เป็นตัวเลือกที่พอได้สำหรับเรื่องของรสชาด แต่สำหรับเรื่องความคุ้มค่าของราคาต่อความอร่อยแล้ว ผมว่ายังห่างไกลร้านอาหารไทย-อีสานที่หาทานได้ทั่วไป ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าราคาที่แพงนั้นมีสาเหตุมาจากค่าเช่าที่ที่แพง, ต้องการสร้าง Brand ของตัวเองให้เป็นส้มตำไฮโซ, ต้นทุนลูกจ้างและการจัดการที่สูง, หรือว่าแก๊สโซฮอลล์กันแน่ ถึงได้ทำให้มีราคาที่แพงเช่นนี้
จริงๆ เขาอาจตั้งราคาให้ดูแพงเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ลูกค้า
แบบให้รู้สึกว่า ตัวเองมีระดับแบบนี้ป่าวอ่ะ เหอๆ
( อันนี้ก็อาจเป็นแค่ 1 ใน เหตุผล 108 )
เหมือนก่าคนกินกาแฟ บางทีร้านกาแฟ ไม่มีชื่อร้าน อาจอร่อยกว่า ถูกกว่า
แต่คนก็เลือกไปกินสตาร์บัค ทั้งที่แพง…แต่ความอร่อยก็ไม่ต่างกัน
boonviwat | Dec 9, 2008 | Reply
ผมว่ามุมมองของคุณแคบเกินไปเพราะผมก็เป็นหนึ่งในลูกค้าของตำมั่ว
แค่ชื่อร้านคุณก็จำผิดแล้วเกษตรนวมิน เค้าเรียกตำนัว ที่บางบัวทองเค้าเรียกตำมั่ว มีกว่าสิบสาขาผมว่าราคาเค้าได้วางไว้ตามกลุ่มเป้าหมายชัดเจน จะเป็นเพิง ห้องแอร์ หรือในโรงแรม ผู้บริโภคมีสิทธิ์เลือก ถ้าคิดแบบคุณก็ต้องไปซื้อขนมจีนมาสิบบาทแล้วผัดกินเองเพราะ ต้นทุนทางการค้าที่เรามองไม่เห็นมีอีกเยอะ(ผมก็เป็นหนึ่งในคนค้าขาย)ค่าน้ำมันไข่ค่าแรงค่าเช่าที่ ค่าโฆษณา ภาษี ค่ารถไปซื้อของ ค่าแรงคนล้างจาน หรือแม้ค่าเก็บขยะก็เป็นค่าใช้จ่ายทั้งนั้น มันไม่ใช่ว่าขนมจีนสิบบาทแล้วขายสิบหาเอากำไรห้าบาทนั้นเด็กคิดแล้วไม่ควรคิดเสียงดังอย่างนี้ อายเค้า
ส่วนเรื่องรสชาดผมไม่ยุ่งเพราะแล้วแต่ใครชอบ(แต่เอผมไปทีไรต้องต่อคิวแสดงว่าคุณเป็นหนึ่งในคนที่นิยมกินของถูกและไม่ได้คุณภาพมากกว่า)
เป็นกลาง | Dec 22, 2008 | Reply
ขอบคุณสำหรับข้อมูลระหว่างเรื่องร้านตำมั่ว และร้านตำนัว ผมจำผิดจริงๆ ฮ่าๆ แต่ผมก็มองว่าคนเขียน Comment ข้างบนนั้นก็แคบเกินไป ผมถามว่าผมซื้อของมากิน ซื้อของมาใช้ ผมต้องรู้ต้นทุนทุกอย่างของเขาหรือไม่ มันเป็นเรื่องความคิดและความเห็นส่วนบุคคล ผมเองก็ทำมาค้าขายเหมือนกัน นาฬิกาเรือนละแสนนำหรับผมก็ยังถือว่าถูกขึ้นกับคุณมอง Value ของมันยังไง
หรือว่าคุณที่ใช้ชื่อว่าเป็นกลาง ไม่เคยบอกว่าของนั้นแพง ของนี้แพง ทุกอย่างย่อมอยู่ในวิจารณญาณส่วนบุคคล จะมาหาว่าไม่เป็นกลางหรือมุมมองแคบไม่ได้ แน่นอน เป็นสิทธิของผู้บริโภคและสิทธิส่วนตัวของผมที่จะวิจารณ์ได้ ผมก็เคารพนะถ้าคุณจะพิมพ์ให้มันดีๆ ใช้ภาษาให้มันดีๆ กว่านี้
ส่วนที่ว่าผมเป็นคนนิยมกินของถูกและไม่ได้คุณภาพนั้น อันนี้ก็ก้าวก่ายสิทธิเกินไป คุณรู้จักผมหรือไงครับถึงได้สรุปออกมาแบบนี้ สำหรับผมก็กินครับถ้าอร่อย รสชาติไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องราคาและคุณภาพ รู้สึกแพงผมก็ว่ากันตามจริง ซึ่งอันนี้สิที่ผมว่าคนที่ใช้ชื่อว่าเป็นกลาง มุมมองแคบกว่าจริงๆ หรือว่าของถูกมีคุณภาพและอร่อย คุณจะไม่กิน ฮ่าๆ
ว่าแต่รู้ดีขนาดนี้เนี่ย เป็นหน้าม้ามาสร้างกระแสที่เว็ปผมหรือเปล่าน้าาา ถึงได้ว่าคนเขียน Blog ที่วิจารณ์แบบตามจริงถึงขนาดนี้ ผมไม่ได้เขียนว่าไม่ควรไปกินซักหน่อย แถมตอนท้ายยังแค่สงสัยเรื่องของการ Target ลูกค้า การปั้น Brand แต่กลับโดนว่าๆชอบกินของถูกไม่มีคุณภาพอีก น่าสงสัยๆคนมาตอบจริงๆ
ถ้าคุณจะโต้แย้ง ผมไม่ว่านะ ทั้งๆที่ผมสามารถลบ Comment ของคุณไปได้เลย แต่กรุณาใช้คำพูดให้มันสุภาพหน่อย ไม่รู้ว่าเวลาคุณค้าขาย จะใช้คำพูดเสียดสีแย่ๆแบบนี้กับลูกค้าหรือเปล่า ถ้าใช่กิจการของคุณก็คงอยู่ได้ไม่นานแล้วหละครับ
-= คนเขียน Meet Joe Blog =-
joe | Dec 22, 2008 | Reply
คิดเหมือนกับเจ้าของกระทู้ว่าคนที่ใช้นามแฝง”เป็นกลาง”อ่ะ เป็นหน้าม้าตำมั่วอ่ะเปล่า มันเลยไปสะกิดใจเค้าขนาดนั้น แต่เป็นบุคคลทั่วไปอย่างเราที่เข้ามาอ่านรู้สึกเฉยๆ เพราะราคามันก็แพงจริงๆ เคยไปกินแล้วเห็นเพื่อนบอกไม่ใส่ผงชูรส แต่เป็นไปไม่ได้ทานนี่ก็รู้เลยว่าไม่เหลือ….อันนี้คอนเฟริม..55555555
ปล.ไปทานมาแล้วตำมั่วสาขาลาดพร้าว 101 ไปครั้งเดียวก็เกินพอ
ขี้ตั๊วะกันหาว่าแซ่บอีหลี บ่แซ่บสักอย่างดอก…
คนขอนแก่นมาอยู่ กทม. | Jan 9, 2009 | Reply
Khun Joe,
Do you happen to know or not that there is the hidden franchise cost? That is why the price is as is as the recipe has the best ingredient that cannot be compare to the normal somtam vendor. I have been to several location like Muangthong and Saimai branch and the food taste is just great…
Lillian | Jan 11, 2009 | Reply
Oh… I just forgot that point, Thanks for remind me Lillian. I thought that every branch is controlled by the same owner. So, for the Francine, Sometime is hard to control the quality.
Joe
joe | Jan 15, 2009 | Reply
Joe–this is your real name? Basically, i am a thai but i never learn how to type in thai and so i dont know where the thai-alphabet are on the keyboard. Yes, i believe the real owner has the original restaurant at Prathumthani and seems like som-tam is the base thai dish you can simply find anywhere and mushrooming pretty fast; however, Tum-Mour now has about 11 branches…they are gear to middle class customers who really like spicy dishes and more traditional pla-ra type.
I went to study abroad for over 10-years and we dont have raw papaya there, so we adapt to use carrot, which is now also a common dish here as well….so now as i have a family of my own,,we all have different taste, everytime we want to eat out–everybody want to go to different places, but now we are dwindling down to few choice and Tum-mour is one of them. I was so interested in the franchise so surfing the net and seeing your blog here……one of these days we might want to take up on the franchise option here as well…
Lillian | Jan 15, 2009 | Reply
ถ้าคุณคิดว่าแพงก็ไปกินร้านหน้าปั้มน้ำมันหน้าบ้านคุณแล้วกัน
ราคาเค้าตั้งไว้ไม่มีปัญญากิน ก็ไม่ต้องไปไม่ต้องไปว่าเค้าไม่สุภาพครับไม่สุภาพ ที่นี่มีแต่ปัญญาชนคุยกันครับ
Joe
pup | Sep 3, 2009 | Reply
โปรดอย่ามาเปรี้ยวที่นี่ครับ กรุณาสุภาพแบบปัญญาชนด้วย ปัญญามีกินครับ แถมปัญญาดีพอที่รู้ว่าเวลาวิจารณ์ควรใช้คำแบบไหนด้วย
ถ้าคุณรับกับการวิจารณ์ไม่ได้ ก็ไม่ควรเปิดร้าน ไม่ควรเล่นรถโบราณด้วยคุณ Pup
joe | Sep 3, 2009 | Reply